بعد از اون روز، ریحانه حس کرد دنیا یکجور دیگهای شده. انگار بار سنگینی که مدتها روی شونههاش بود، کمی سبکتر شد. نورا با لبخندش، با کلماتش، نشون داده بود که حتی وقتی کسی درکت نمیکنه، هنوز کسی هست که با قلبش کنارت باشه.
ریحانه با خودش گفت: «شاید بتونم دوباره اعتماد کنم… شاید بتونم دوباره نفس بکشم.»
هر روزی که میگذشت، بیشتر از قبل به نورا نزدیک میشد. صحبتهاشون کوتاه نبود، پر از داستان، تجربه و نصیحت بود. اما چیزی که بیشتر ریحانه رو جذب میکرد، این بود که نورا نه فقط مشاور بود، بلکه خواهر بود؛ کسی که بدون هیچ قضاوتی، با قلب باز کنارش بود.
نورا بهش گفت: «ریحانه جان، تو هم میتونی با زخمهایت، زخم دیگران رو مرهم کنی. هر درد، هر شکست، میتونه تبدیل بشه به قدرت.»
ریحانه لبخند زد و در دلش چیزی گرم و تازه شعلهور شد. او فهمید که این فقط شروع داستانشه؛ شروع یک مسیر که هم درد داره، هم امید، هم قدرت.
از اون روز به بعد، هر بار که ریحانه حس میکرد زمین خورده، یاد اون تابلو میافتاد:
«با بال شکسته پرواز کردن، هنراست.»
و یاد گرفت که حتی اگر زخمی باشه، هنوز میتونه پرواز کنه.
و این تازه آغاز ماجرا بود… ماجرایی که در آن ریحانه و نورا، با همدیگه دنیای کوچیکی میساختن پر از امید، عشق و قدرت.