چند هفته بعد، ریحانه کمکم اعتمادش بیشتر شده بود. او هر روز وقتی وارد کیلینیک نورا میشد، دیگه با قدمای لرزون و دل پر از ترس نمیآمد، بلکه با شجاعت و کنجکاوی قدم میگذاشت. نورا هنوز همان لبخند گرم و نگاه پرقدرتش را داشت، اما این بار ریحانه هم یاد گرفته بود که کمی از آن قدرت را در خودش پیدا کند.
روزی نورا به ریحانه گفت:
«امروز یک تمرین برات دارم، دختر قوی من. میخوام یک کار کوچیک انجام بدی، کاری که بهت نشون بده حتی زخمیها هم میتونن پرواز کنن.»
ریحانه با کمی ترس و هیجان پرسید: «چی باید بکنم؟»
نورا لبخند زد و یک دفترچه کوچک از داخل کشویش برداشت و به ریحانه داد.
«این دفترچه، دفترچهی امیدته. میخوای هر روز یک جملهی کوتاه بنویسی؛ چیزی که از درونت میاد. میتونه احساس، درد، یا حتی یک ایده باشه. مهم اینه که با خودت روراست باشی.»
ریحانه دفترچه را گرفت و همان لحظه حس کرد چیزی درونش شروع به جنبیدن کرده؛ شعلهی کوچکی از امید و قدرت.
«این اولین قدم توئه، ریحانه. حتی یک کلمه هم اگه بنویسی، یعنی داری پرواز میکنی.»
ریحانه لبخند زد، و قلمش روی کاغذ حرکت کرد. نوشت:
«من میخوام با زخمهایم، خودم و دیگران را قوی کنم.»
نورا نگاهش کرد و گفت: «دیدی؟ همین الان اولین پروازتو کردی.»
و ریحانه فهمید که هر روز با نوشتن، با تلاش کوچک، با اعتماد به نورا و خودش، در حال ساختن دنیای خودش است؛ دنیایی که در آن هیچ محدودیتی نمیتواند جلوی او را بگیرد.