اولین بار که خواستم خودمو نجات بدم،
نه قهرمان بودم، نه قوی... حتی یه ذره.
یه دختر شکسته بودم
با چشمهایی پُر از اشک و ذهنی خسته از قضاوت.
هیچکس نبود که بگه "بلند شو، من باهاتم".
نه خانواده، نه دوست، نه حتی یه سایه امن...
فقط یه صدای توی سرم بود که آروم گفت:
"نورا، اگه منتظر کسی باشی که بیاد نجاتت بده، میمیری!"
همون لحظه، با پاهای لرزون ایستادم...
اشکامو پاک کردم، و گفتم:
"اگه هیچکس نیست... پس من برای خودم همهکس میشم!"
از همون روز، مسیر شروع شد...
مسیر نجات، مسیر ساختن یه نورا جدید...
دختری که شاید هنوز زخم داره، ولی زندهست...
دختری که حالا این پست رو برای تو مینویسه، تا بدونی:
اگه یه روز خواستی خودتو نجات بدی،
حتی اگه هیچی نداشتی، فقط بلند شو...
تو خودت معجزهای، قشنگم.