هیچوقت به کسی نگفته بودم...
نه به دوستم، نه به خانوادهم، حتی نه به خودم. همیشه جا زدم. همیشه سکوت کردم.
سالها فکر میکردم شجاعت یعنی فریاد زدن، در حالیکه شجاعت واقعی همون لحظهایه که اعتراف میکنی… به چیزی که حتی از خودت هم پنهون کردی.
اعتراف من اینه:
من قوی نبودم.
هر وقت لبخند زدم، پشتش گریه بود. هر وقت گفتم «خوبم»، درونم هزار بار شکست. هر وقت همه گفتن «تو دختر محکمی هستی»، من فقط محکم بازی کردم.
اما چرا تا حالا نگفتم؟ چون از قضاوت میترسیدم. از اینکه بگن «ضعیفه»، «بیش از حد حساسه»، یا «خودشو لوس کرده».
امروز ولی میخوام یه بار برای همیشه بگم:
من انسانم.
و انسان بودن یعنی ضعفهامو هم بپذیرم. یعنی گاهی کم بیارم، گاهی گریه کنم، گاهی حتی بخوام همهچی رو ول کنم.
این اعتراف من بود.
نه برای جلب ترحم، نه برای توجه. فقط برای اینکه یادم باشه زیر این نقابِ محکمبودن، یه قلب واقعی هست… قلبی که هنوز میتپه.
و شاید تو هم مثل من، یه اعتراف ناگفته داشته باشی.
جرئت میکنی بگی؟