اون روز مثل همهی روزای دیگه بود. توی کلاس نشسته بودم، خودکارمو بین انگشتام میچرخوندم و وانمود میکردم دارم به تخته نگاه میکنم. ولی دروغ میگفتم. ذهنم هزار جا بود، جز اونجا.
همیشه بلد بودم خوب نقش بازی کنم. همه فکر میکردن دختر شادیام، کسی که هیچوقت ناراحت نمیشه. تو جمع میخندیدم، شوخی میکردم، اما هیچکس ندید وقتی میرفتم خونه، در اتاقو میبستم و ساعتها فقط سقفو نگاه میکردم.
سالها همینطوری گذشت. یه ماسک نامرئی ساخته بودم؛ ماسکی از خنده و بیخیالی. حتی وقتی اشکهام روی بالش خیس میشد، صبح روز بعد دوباره لبخندمو میزدم و میگفتم: "خوبم".
اما حقیقت اینه که خوب نبودم.
اعترافی که هیچوقت نکرده بودم همین بود:
من تنها بودم. خیلی تنها.
نه به خاطر اینکه کسی دور و برم نبود، بلکه چون هیچکس واقعی منو نمیشناخت. همه فقط نقابی رو میدیدن که ساخته بودم تا ضعیف به نظر نرسم.
حالا میخوام برای اولین بار این نقابو بردارم.
میخوام بگم منم مثل همه ترس دارم، غم دارم، حتی شبایی بوده که آرزو کردم کاش فردا چشمام باز نشه.
این اعتراف من بود. شاید کوچیک به نظر بیاد، ولی برای من یعنی شکستن دیواری که سالها جلو خودم کشیده بودم.
شاید تو هم الان داری اینو میخونی و یه اعتراف ناگفته داری. کاش جرئت کنی به خودت بگی… چون نقطهی شروعِ آزادی همینجاست.