
یه برهه ای از زندگیم همیشه دنبال دوست بودم دلیل اصلیشو نمیدونم با اینکه همیشه دور و اطرافم پر بود از دوستای رنگ و وارنگ اما من یه حس سیری ناپذیری نسبت به دوستای جدید و ادمای جدید تو زندگیم داشتم بخاطر شخصیت اجتماعی و تقریبا عجیب غریبم توی این مورد موفق بودم تا جایی که یروز بخودم اومدم و دیدم محبوبیتم انقدر فراگیر شده که نمیشه جمعش کرد خیلی نمیخوام مسئله رو کش بدم فقط اینکه متاسفانه هرکه بامش بیش برفش بیش?
زمان گذشت و من همچنان همون ادم دور شلوغ سابق بودم مطمئن باشین اصلا جالب نیست چون وارد یه برهه دیگه از زندگیم شدم که نیاز داشتم به یه تنهایی مطلق یه سکوت قشنگ با خودم.
اینکه حس میکردم انگار وقت یه تعطیلات درونی و یه خلوت درست حسابی رسیده شاید برای ساختن یه ادم بهتر تغییرات و بکوب و بساز اساسی.اما متاسفانه داشتن یه خلوت برای ادمی با اون شخصیت اجتماعی و گرم خیلی سخت پیش میاد.
اما مسئله اینجاست که از دل برود هرانکه از دیده برفت
بسیار باعث مسرت من هست که بگم من از پسش براومدم و این دوران بنظرم طلایی رو گذروندم و یه فرد بهتر از خودم ساختم و حالمو خوب کردم.
اروم اروم داشتم برمیگشتم به زندگی عادی و پر مشغله خودم که متاسفانه با فوت پدرم روبرو شدم.
حالا هیچ کس و هیچ چیز ارومم نمیکرد نه هیچ فردی نه هیچ قهوه ای نه هیچ موزیک لایتی...
هیچ چیز...
اونجا بود که نیاز پیدا کردم به یه دوست
کسی که باهام باشه هر وقت که اراده کردم،باهاش حرف بزنم و دم نزنه،کنارش خودم باشم و خودش باشه.همش همین
من به یه حیوون خونگی نیاز داشتم،همین که فهمیدم ممکنه مشکلم با این راه حل درست بشه اقدام کردم به خریدش،میدونین قسمت سخت ماجرا اینه که قبول کنین راهی هست،همیشه راهی هست و به خودتون زحمت امتحانش رو بدین حتی اگه از دید بقیه مسخره باشه و حتی خودتون. امتحان کردنش می ارزه?