
بالاخره یه طوری می شه ! یه اتفاقی می افته دیگه !
این را خودم به خودم میگویم و یادم میاید که نه !واقعا قرار نبود اینجور باشد-باشم. قرار بود من باعث اتفاقات باشم . با تصمیم هام با عملم با قدم هام با عقیده ام ، با دانشم .اینها یادم میاید و دهنم تلخ می شود.
قرار بود همه چیز به من مربوط باشد .خوب و بد چیزها ،باید ونبایدشان ،بودو نبودشان .اما انگار کار عالم اینجوری نیست و بیشتر چیزها به من مربوط نیست و در اتفاق افتادنشان هم سهمی ندارم .قرار بود تماشاگر اتفاقات عالم نباشم اما شدم. شدم آدمی که امروز شاهد اتفاقات هستم و فردا تسلیمش !
ما آزادیم ما مسئولیم کافیست تصمیم بگیریم و راهمان را انتخاب کنیم و بله مهمتر اینکه راهمان را باور کنیم و بعد پیش بسوی... اینها حرف های من است حرف های دهه ی بیست زندگیم .حرف های صد سال پیش ، هزار سال پیش .
چند روز دیگر تولدم است و باید شمع های زیادی را با یک فوت خاموش کنم.شمع هایی که هرکدام نشان یک سال از عمرم است،عمری که گذشته.
وحشتناک تر ازین کاری سراغ داری دوست عزیز؟
من دارم .
نوشتن از این وحشت .
نوشتن از این ترس که مثل به چنگ آوردن ذرات ناپیدایی توی هواست که به چنگ نمی آید . نوشتن از چیزی که جز توی سرت هیچ شکل معینی ندارد ولی مطمئنی که توی سر هر آدمی وجود دارد .
نوشتن از این ترس برای رسیدن و دیدن و نشان دادن جاهای مجهولی توی سرت که به خروارها خیال و شادی و اندوه و جادو و معنی متصل است.
اینکه نوشتن تو را به کدامشان وصل کند ، اینکه چطور و چقدر به هر کدام متصل میمانی و توی این رفتن و جستن با مشت هایی پر از کدامشان برمیگردی . اینکه توی هر بار رفتن و جستن دلبسته کدامشان می شوی . اینکه هر بار فریب کدام را میخوری ! وقتی می نویسی و می فهمی اندوه فریبت داده و تو به خیال خودت از شادی نوشتی یا دستت توی متن یک جایی ناگهان معنایی را لمس کرده که تو آن را شکل جادو نشان دادی !
وقتی توی آن بی شکلی مبهمی که ذات امور روزمره و منطق کار جهان ست غرق شدی و تلاشت برای منظم کردن آن امور و توجیه پذیر کردن آن منطق مضحک بنظر میرسد،سرآن بزنگاهی که باور می کنی بقا و دوام و اطمینان به مویی بند است و خودت هم به آن مو بند شدی ، وقتی از خودت می پرسی «این اون چیزی بود که می خواستم ؟این اون چیزی بود که منتظرش بودم ؟»
جوابی برای این سوال داری دوست عزیز؟
جوابی به غیر از همه آن چیزهایی که تسکین می دهد یا خشمگین می کند یا غمگین ؟
من جوابی ندارم ،پس می نویسم . می نویسم چون چاره ای ندارم.نمی نویسم تا جوابی پیدا کنم باید بنویسم تا سوال بهتری پیدا کنم چون جواب ها از کار افتاده اند. نه بدرد تسکین می خورند نه غم نه خشم . جواب ها می گویند میرسی !می ماند !خوب می شود! خوب نمی شود ! وقتهایی هم یک "شاید " برای تلطیف اوضاع بهشان اضافه می شود. شاید شد،شاید نشود !
توی "جواب" های آماده ،خلقت اتفاق افتاده ،عمرش را کرده و مصرف شده ست. توی "سوال " هنوز در لحظه اول خلقتیم !هنوز آب و گل توی مشت ماست! آن بی شکلی مبهم ،آن ساز و کار دور از دسترس مخوف نیست و شاید اگر بیشتر بجوریم اگر دوام بیاوریم بالاخره یک طوری بشود و یک اتفاقی بیفتد که اتفاق ما باشد .
چیزی حیاتی تر از این سراغ داری دوست عزیز؟
برای همین ،نوشتن، جستن و رساندن کمی از آن اندوه ،شادی، جادو یا معنی -اگر دست خودم بهشان برسد-به دست آدم دیگری که او هم سوال یا جواب های خودش را دارد و امیدوارم از آن آدم هایی باشد که جواب ها به سادگی راضی اش نکنند، راه دوام و بقای من است.
اینجوری شاید بتوانم بی خیال آن اطمینانی که همیشه به مویی بند بوده و هست بشوم . با نوشتن و نوشتن ،با سر و کله زدن با کلمات واقعی و زمخت و ساده که کمتر از کلماتی مثل دوام و بقا و منطق کار جهان فریبنده اند، اینجوری شاید بتوانم شاهد چیزی باشم که هم به "من" مربوط است و هم به "حقیقت ".
نسرین شیرین نیاز
زمستان 98