ویرگول
ورودثبت نام
نسرین شیرین نیاز
نسرین شیرین نیاز
نسرین شیرین نیاز
نسرین شیرین نیاز
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

جستار« نان و زنان» قسمت اول

andrea kowch
andrea kowch

نان پختن؛

نان شکستن؛

نان قسمت کردن. . .

نان بودن!

در طول ماه های اول قرنطینه مخصوصا همان ماه اول، خیلی از آدمهایی که می شناسم پختن نان را برای اولین بار امتحان کردند.

در واقع غیر از آنهایی که می شناسم عده ی زیادی در سراسر دنیا نان پختن را در آن روزها تجربه کردند.

شاید خاصیت روزهای اول قرنطینه بود. وقتی که باید مدارا می کردیم تا روز بگذرد و بیست و چهار ساعت کامل یعنی به قدر کفایت در اختیار خیلی های مان بود تا روزمان را به روزی بزرگ تبدیل کنیم .

شاید هم مراسم پختن نان، با آن ترکیب جادویی آرد و مخمر و آب و آتش و دست ها و مخصوصا دست ها، قرار بود مثل عبادتی خاموش در یک آیین قدیمی آرامش را به روان وحشت زده ی ما در برابر هجوم این بیماری ناشناخته ، برگرداند.

البته این تفسیر دلخواه من است از تجربه ی پختن نان در آن روزها و میدانم خیلی با واقعیتی که جریان داشت فاصله دارد چون نان هایی که داشتند پشت سر هم توی اینستاگرام لایک می گرفتند و صاحبانشان توی لایوها و استوری ها ادعا می کردند "خیلی لذیذ و خوشمزه اند" چیزی بیشتر از خمیر کردن آرد و ورز دادنش و درجه حرارت فر و مخلفات روی آن نبودند.

چی باید بودند که نبودند؟

مگر چیزی ماندگارتر از طعم اولین نان یا شکل هوس انگیز و عطر و بافت ترد و حباب های داخلش هم هست ؟ مگر رسیدن به چنین نانی چیز کمی است ؟ نه ! نیست !

اما وقتی ما آدم های عادی که نه شغلمان و نه دغدغه مان و نه نیازمان پختن نان است تصمیم می گیریم یکدفعه نان بپزیم ! عجیب نیست که نتیجه ی این تجربه برای بیشترمان شبیه هم است ؟

چرا هیچ رد منحصر بفردی توی کار کسی نیست ؟ چرا دستاورد همه ی ما ، نان ما ، در کنار هم فقط یکی دیگر از کلیشه های معمول شبکه های مجازی شد؟

یعنی کسی وقت پختن نان یا بعد از آن، از خودش نپرسیده توی این قضیه دنبال چی می گردد؟ چرا حالا ، چرا الان ؟چرا دوماه پیش نه! ماجرا فقط آشپزی و لایک و کامنت است یا چی؟ مگر چیزی به سادگی پختن نان می تواند چیزی بیشتر از همان نان را درون خودش پنهان کرده باشد؟ چیزی بیشتر یعنی چی؟

******

با هم بخش هایی از جستار «نان و زنان» نوشته ی آدام گاپنیک را بخوانیم :

"...تا همین چند وقت پیش ، هرگز نان نپخته بودم. تا سال ها با خودم می گفتم من به همان دلیلی نان نمی پزم که رانندگی نمی کنم : مهارت مفیدی است که در نیویورک به کار نمی آید.در نیویورک آدم رانندگی نمی کند چون عملا با مترو می شود همه جا رفت و آدم نان نمی پزدچون کلی نانوایی خوب هست.حتی سوپر مارکت ها پر است از باگت های تام کت و نان های کشمشی-دارچینی اورواشر و انواع خمیر ترش های عالی .

ولی چند هفته پیش لابه لای چیزهای باقیمانده از مادر همسرم در اقامتگاه خانوادگی شان ،یک دستور پخت دست نویس قاب شده پیدا کردیم برای تهیه ی چیزی به اسم «نان مارتا»...دادزدم :«نان مارتا! تو کی نون می پختی؟»

مارتا همسرم است و این که بگویم از دیدن اسمش بالای دستور نان تعجب کردم حق مطلب را ادا نمی کند!یک راه خوب برای توصیف مارتا تشبیه کردنش به زنی است که هرگز نانی به اسمش نبوده . عطر و لباس شاید اما نان جو و عسل ، نه."...

"خیلی کنجکاو بودم که ببینم موقع نان پختن چه شکلی است.بعد از سال ها ازدواج،کنجکاوی آدم از لحظات فوق العاده ای که ممکن است در آینده اتفاق بیفتد منتقل می شود به کنکاش لحظات کوچک تر و غریب تری که در گذشته اتفاق افتاده اند: همسرت که در شانزده سالگی دارد خمیر ورز می دهد."

" تصور او با پیشبند در احاطه ی همه ی آن وسایل چوبی بلوند دهه ی هفتادی، آنقدر وسوسه انگیز بود که تصمیم گرفتم همان شب نان درست کنم."

*****

در همین چند پاراگراف او به ما می گوید هرگز نان نپخته و چرا نپخته! و حالا می خواهد بپزد و چرا !و ما را مشتاق همراهی در این سفر و تجربه اش در پختن نان می کند.


این نوشته ادامه دارد.

جستارناداستان
۶
۰
نسرین شیرین نیاز
نسرین شیرین نیاز
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید