تمام میشود خیال شبانه و کودک مبهوت خیالات خود ، از آنچه میتواند باشد میترسد . گاهی از خودم می پرسم بودن از کجا شروع میشود . ولی پاسخ به این سوال بیهوده است آنگاه که از بودن خود در اکنون و اینجا آگاه نیستم .
باور کنید ! من در خیال خود دنیایی را دیدم ، دنیایی سراسر زیبایی جایی که آدم ها پیش از زندگی آنجا زیسته اند و یکدیگر احساس کرده اند . و در این زندگی فراموش می کنند آنچه را که بوده اند ولی گاه جرقه ای دور و مبهم از دنیایی که نمیشناسند مجذوبشان میکند برای لحظه ای ایستادن و نگاه کردن ، نگاه کردن ب این همیشگی ها و حس سکنا در لحظه ای که برای آنهاست . گاه دو آدم هایی را میبینم که آنقدر به هم نزدیک شده اند که خاطرات پیشین مثل عطری مرموز در با هم بودنشان جاری است ، خاطره ای از یگانگی و عشق . این دو آدم ها از باهم بودنشان پلی میسازند برای آرمیدن ، برای ب خاطر آوردن و یکی شدن و چه یگانگی زیبایی .
امشب شب زیبایی است .