" قرار نبود اینطوری بشه " همیشه این را می گفت . گاهی می دیدم دور حیاط راه می رفت نگاهش جایی دور از اینجا را جستجو می کرد و آرام این جمله را زیر لب زمزمه می کرد . ساعت ها می گذشت و زمان حضورش را فراموش می کرد ، حالا که فکرش را می کنم میفهمم که گاهی زمان چیز مهمی نیست .
او از چیزهایی می ترسید ، مثل تمام ما و آرزوهایی داشت و کیست که آرزویی نداشته باشد . همه چیز ساده است . داستان زندگی انسان ها با تمام فراز و فرود ها خیلی شبیه هم است ، انسان در لحظه ای متولد میشود زندگی می کند و جایی همیشه می میرد . میان این دو لحظه مهم انسان زنده است و زندگی داستان سرایی آدمی است برای خویشتن .
هیچ وقت درست خودم را نفهمیدم . من ماهی کوچکی هستم در تنگ هستی خویش روی لبه یک پنجره نیمه باز با پرده ای به رنگ آبی که گاهی در باد معلق می شود و منظره ای را از تمام آنچه نمی فهمم بر من می نمایاند . اما من که قرارا نبود از خودم بنویسم باید داستان او باشد ، باید او را بگویم آنچنان که بود با آغوش همیشه پذیرایش و ترک های عمیقی در نگاهش که دریچه ای بودند به روح خسته از بودنش .
باورش داشتم ، او مثل یک داستان بود که من میخواستم بخوانمش . او آنچنان من نبود که من تمام نبودنم را در او می خواستم . او زیبا بود اما دور بود . دور از تمام هست ها ، دور از دیوار ها با نگاه خیره ملتمسانه شان ، دور از من .
