همیشه در زندگی شرایطی را تجربه کردم که توانستم چیز هایی که قبلا شنیده بودم را ، از دل و جان احساس کنم و درکم از شرایط را ممکن تر سازم.
حرف هایی که در ظاهر بسیار ساده بودند اما هنگام عمل و به ظهور رساندن ، گاهی من را از پا می انداختند.
میدانستم که باید خودم باشم
میدانم که خودم بودن شاید به مزاج خیلی ها خوش نیاید و خیلی ها شاید خودم را بیشتر دوست بدارند.
اما هر کدام ازین ها چه اهمیتی دارد ، زمانی که من خودم را فراموش کنم و تنها دیگران در ذهن من باشند.؟
اکنون یک چیز را به خوبی درک می‌کنم ، اینکه هیچ چیز در این جهان و در هر شرایطی که باشم ،هیچکس نباید حال من را دگرگون سازد
تنها خودم هستم که خودم را میفهمم و هیچکس ذره ای حال من را درک نخواهد کرد.
در این جهان نقش های بسیاری خواهم داشت
خواه قلب کسی برایم تند بتپد و خواه قلب من برای کسی ، خواه مادر بشوم ، خواه یک دوست باشم ، خواه ...
من باید در این نقش ها در نهایت زیبایی باشم . اما باید یادم بماند که من هیچ کدام ازین ها نیستم و خود من ،
باید از همه‌ی این ها فراتر بروم...
۱۴۰۱/۵/۶
