صبح طلوع کرد،
طلوع دیگر،
روزی دیگر،
غمی دیگر،
و دوباره به سمت کمد میروم،
نقاب امروز کدام است؟
نقاب هایی که احساساتی الکی را نشان میدادند،
مثل همیشه نقاب خوشحالی و بی‌خیالی رو برمیدارم و میزارم روی میز تا یادم نرود موقع رفتن به بیرون آن را روی صورتم بگذارم.
قهوه ای تلخ دم میکنم،
صبحانه ای تلخ میل میکنم و به روزنامه ای در دستم خیره میشوم،
خبر هایی الکی،
خبری تلخ را پشت یک دروغ تلخ قایم‌کرده اند.
قهوه ام سرد شد،
مثل همیشه،
خبر هایی که تیتر آن هارا داغ زده بودند ،
دلم‌را سرد از جامعه ام کرده بود،
صبحانه رو با قهوه ای سرد خوردم و پس از پوشیدن لباس هایم
خانه رو به مقصد کار ترک کردم.
پس از ده دقيقه پیاده روی به ایستگاه اتوبوس رسیدم،
به موقع و دقیق،
سوار اتوبوس شدم و به سمت اخرین صندلی رفتم،
به آدم ها نگاه میکنم،
همه با چهره هایی ناراحت،
خواب آلود،
بعضی ها هم عصبانی،
آخ،
یادم‌رفت نقابم را بیاورم،
خودم را سرزنش میکردم.
بگذریم،
باز به آدم ها نگاه میکردم،
کسی لبخندی نداشت،
شاید آنهاهم مثل من نقاب هایشان را جا گذاشتند در خانه،
یا شایدم نقاب هایشان را در کیفشان گذاشتند و به محض پیاده شدند آن را روی صورت بگذراند .
در حین‌نگاه کردنم ، دختری خنده رو نظرم را جلب کرد،
تلفنی در دستش داشت و به زبان دیگر با شخص پشت خط صحبت میکرد،
دقیقا روبه رویم یکمی دور تر نشسته بود،
لبخندی بزرگ روی لبش بود،معلوم است آن شخص پشت خط رو خیلی دوست دارد،خوش به حالش.
با لبخندش لبخندی رو لبم آمد،به زبان دیگر صحبت میکرد و من‌نفهمیدم چی میگوید ولی محوش شده بودم،
همانطور که داشتم‌اورا مینگریدم،
چشمانش‌در‌چشمانم‌گره خورد،
لبخندش محو شد و اخمی کرد،
نکند‌فکر بدی کرده باشد؟،
منم‌لبخند محو شد و نگاهم رو برداشتم به بیرون خیره شدم.
او تنها کسی بود که در ساعت ۵ و ۳۲ دقیقه صبح لبخندی روی لبش داشت،او تنها نبود،او کسی را داشت که بخنداندش،او تنها نبود مثل من.
...
جوزف‌با‌قهقه های بلندش داشت خاطره ای مسخره تعریف میکرد و من حتی لبخندی روی لبم نیاوردم.
لیدا که به تازگی از رفتار هایش مشخص بود از جوزف خوشش آمده است ، اورا همراهی میکرد.
من‌هم‌به صفحه ی مانیتور لب تاب خیره شده بودم و کارم را انجام میدادم.
جوزف که به نظر‌میرسید خاطره بی مزه اش تمام شده من‌را خطاب قرار و داد با تعجب ازم‌پرسید: حالت خوبه؟
بهش نگاه کردم و سرم رو به نشانه ی تایید تکان دادم.
باز سوالی میخواست بپرسد که سکوت کرد.
میدانست نمیتوانم جوابی به او بدهم.
پس کارم را آسان‌کرد‌و لیدا با‌جوزف مشغول صحبت شدند.
نقاب امروزم رو یادم رفته،امروز خودم هستم،جوزف فکر میکند من خوب نیستم،نمیداند‌من همیشه خوب نيستم،فقط بازیگری با نقابی خوب هستم.
...
بعد تمام شدن‌کارم به سمت خانه روانه شدم.
امروز ترجیح دادم‌پیاده روی کنم.
در خیابان هایی پر‌از سر و صدا قدم میزدم.
فک کنم در‌میان این صدا ها تنها سکوت من هستم .
هنذفری ام را از جیبم در آوردم و ترجیح دادم به جای صدا ها ، به آهنگ بیکلامم گوش بدم.
غرق در اهنگ شدم.
بعد از او فقط آهنگ های بیکلام‌گوش میدادم.
تا کلمه ای مرا یاد او نیاندازد،ولی موفق نشده ام،
باز الان یادش افتادم.
آهنگ را عوض کردم.
در حین پیاده روی ام ناگهان پایم به کارتون های میوه برخورد کرد.
خوردم‌زمین.
گوشیم و هنذفری‌ام از گوشم درآمدند.
مرد میوه فروش عصبانی،
شروع به عصبی شدن کرد.
سرم داد میزد.
میوه هایش در خیابان توسط چرخ های ماشین ها له میشدند.
_مردک کور ببین چیکار کردی
کوری؟جلوي پاهایت رو نمیبینی؟
نگاهی به میوه های پخش شده در زمین کردم و نشستم‌و مشغول جمع کردن میوه ها شدم.
مردک عصبی تر ادامه داد:
_مثل اينکه لال هم‌هست،زبان نداری عذر خواهی کنی؟لازم‌نکرده آن هارا جمع‌کنی آنها له شدند مردک لال
لال.
من با عمل کردن دارم خرابکاری ام را جمع‌میکنم.
تو از من میخوای عذر خواهی کنم؟
این روز ها زبان خوب بیشتر از عمل ، عمل میکنه.
بغضی گلویم میفشرد،
لب هایم روی هم فشار میدادم.
از روی جایم بلند شدم.
من لال بودم.
گوشیم را از روی زمین برداشتم و بدون توجه به توهیناتی که داشت میکرد.
از آنجا دور شدم و به خیابان اصلی که رسیدم.
دستمو به قصد گرفتن تاکسی بلند کردم.
تاکسی زرد‌رنگ ،
ایستاد ،
سوار تاکسی شدم،
چشمانم پر از اشک بود،
راننده تاکسی با چشمانی گرد شده به من خیره شد و پرسيد حالم چطور است.
سرم‌رو به نشانه ی تایید تکان دادم.
گفت کجا میروی ،
اشکام‌سریع تر از چشمانم به سمت گونه هام‌فرار کردن.
دفترچه یادداشتم را از جیبم درآوردم و آدرس خانه ام را نوشتم.
اشک هایم نشان گر توهین آن مرد نبود،
بهانه ای برای خالی شدن دل پر از غمم بود،
این ها اشک نبودند،
غم هایم هستند.
.....................
