ویرگول
ورودثبت نام
DARSI
DARSIمنم
DARSI
DARSI
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

بر دروازه ابدیت

زندگی ونگوگ از چشم های خودش


غم برای همیشه باقی خواهد ماند.

شب پرستاره ی من امشب

خاموش خواهد شد.


امروز آخرین است،به خورشید مینگرم

رنگ زرد رو میکشم،به آسمان مینگرم،

رنگ آبی رو میزنم،به قلعه نگاه میکنم،

رنگ طوسی را میزنم،به درخت ها مینگرم،

رنگ سبز را میزنم.. به کوه ها مینگرم،

رنگ قهوه ای را میکشم،به خودم که نگاه میکنم

جز رنگ‌میشکی چیزی نمیبینم.

یک حاله ی مشکی در حال فرود

یک جای خالی گوش

یک شکم درد شدید

یک گلوله در این تن

دست هایم قرمز شده اند

اما رنگ ها از قلبم میریزند

آن دو نفر

قاتل من نیستند،فرشته ی نجات‌ من هستند‌.

ای خداوندگار،فرزندت را قبول میکنی؟

دکتر که هنوز رنگ دوست مان خشک نشده بود

نگران به من زل زده بود مدام ازم خواهش میکرد

تحمل کنم تا نمیرم،لبخندی میزنم

من خیلی وقته مردم دکتر،

۲۹ ژویه ۱۸۹۰

آرامگاه‌. اورسور اواز، نزدیک پاریس،فرانسه‌.


من از کودکی نقاشي رو دوست داشتم و یک پسر ساکت آرام بودم.

بعد از گذراندن دوران دور از خانواده و افسردگی ، و همچینین نوجوانی تیره و بی حاصل شروع به کار در مغازه آثار هنری شدم‌.

بعد ها به لندن رفتم و اونجا بود که عاشق آگنی شدم،آگنی لویر،

از تابلوهایم زیبا تر بود،من را افسون خودش کرده بود،اما..

عشق من به او تبدیل به گوشه نشینی شد،این گوشه نشینی من نتیجه ای جز رو آوردن به انجیل و آرزوی کشیش شدن نداشت.


بعد از گذراندن دوران تحصیل علوم دینی و ترک آن و دوباره تحصیل در الهیات

به بلژیک رفتم و در میان کارگران زغال سنگ به عنوان‌ مبلغ مسحی مشغول شدم.

نقاشی کشيدن از مردم طبقه کارگر کاری بود که دوستش میداشتم،

مثلا نقاشی سیب زمینی خورها.

نقاشی ای که موفقیت نداشت،و هیچوقت در نمایشگاهی ازپاریس گذاشته نشد و بردارم هیچوقت آن را نشان آن دلال لعنتی آثار های هنری نداد و من هیچ چیز بودم.

در نامه ای به بردارم در مورد نقاشی گفتم:



من تلاشم را کرده‌ام که تأکید کنم، این آدم‌هایی که در نور چراغ مشغول خوردن سیب زمینی هستند، با همان دستانی که در ظرف‌ها گذاشته‌اند، زمین را کنده‌اند و بنا بر این، این تابلو از کار سخت و اینکه چگونه غذایشان را بدست می‌آورند سخن می‌گوید.»



قصد من این بود که تأثیری از یک روش زندگی کاملاً متفاوت با زندگی ما انسان‌های متمدن را نشان بدهم.



ازم پرسید، چرا گوش هایت را برایش هدیه کردی؟

اون داشت من را ترک میکرد،من بی چیز بودم،چیزی نداشتم چون چهارتا تابلوی خاک خورده،ارزشمند ترینم این بود.

وقتی با تیغ سلمانی گوش هایم رو بریدم ، همه جا غرق در خون شد،آن را در کآغذ پیچیدم و به او دادم،او وحشت زده فکر کرد قصد کشتنش را دارم اما نه.

گوگن ، رفیقم،من را به آسایشگاه سینت پائول برد

یک روز ، وقتی خورشید درحال طلوع بود

دور از تمام آن آدمای لعنتی شدم به آسمان نگاه کردم،

آن آسمان در هم را کشيدم، آن ستاره های شلوغ ،آن کلیسا

رنگ های آبیه پيچيده شده در هم،کلیسای مشکی که جلب توجه میکند و خانه های دورش،

و خورشیدی که آماده ی آمدن است.


بعد از رها شدن از آنجا

هروز،

هرشب ،

هر ساعت،

هر دقیقه،

هر ثانیه،

نسبت به قبل،

توخالی تر و پوچ تر میشدم،

غمگین تر و شکسته تر شده،

پوچ و خالی،

در آنجا قدم میزدم و صدای افکارم را میکشیدم.

از گل آفتاب گردان

از منظره ها

از..

از دکتر هم کشيدم،

بعد کشیدن دکتر ، زندگی من آغاز شد و من به ابدیت رفتم‌ ‌.

...






۲
۰
DARSI
DARSI
منم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید