قسمت اول
سالهای خاموش
قرون وسطی.
دورانی که در آن، زندگی برای بسیاری از مردم با تولد آغاز میشد و با قوانین نانوشتهای ادامه پیدا میکرد؛ قوانینی که بیشتر از آنکه روی کاغذ باشند، در ذهن مردم ریشه داشتند.
روستاها کوچک بودند و کلیسا در مرکز زندگی مردم قرار داشت. ایمان، ترس و شایعه گاهی آنقدر در هم میآمیختند که تشخیص حقیقت از خرافه دشوار میشد.
برای زنان، زندگی سختتر بود.
بسیاری از آنها اختیار چندانی در انتخاب مسیر زندگی خود نداشتند و دانستن چیزهایی که دیگران نمیفهمیدند، همیشه یک امتیاز محسوب نمیشد.
در بعضی نقاط، زنی که رفتار متفاوتی داشت، گیاهان دارویی میشناخت، زیاد سؤال میپرسید یا فقط با باورهای اطرافیانش مخالفت میکرد، ممکن بود با نگاههای سنگین و زمزمههای مردم روبهرو شود.
و گاهی یک کلمه کافی بود.
جادوگر.
در یکی از همین روستاهای دورافتاده، میان خانههای سنگی، مزارع سرد و جنگلهای مهآلود، دختری زندگی میکرد که هنوز نمیدانست این کلمه روزی قرار است زندگیاش را تغییر دهد.
نامش ماتیلدا بود.
دختری با موهای فرِ تیره و چشمهای سبز.
اما چیزی که مردم هنوز نمیدانستند، این بود که بزرگترین چیزی که ماتیلدا مجبور بود از آن پنهان کند، نه یک جادو بود...
بلکه هوشش بود.