
ژرژ سیمنون
قبل از شروع رمان بطور ناخودآگاه شاید دو یا سه موضوع کلی در ذهن داشته باشم. دو سه روز قبل از شروع رمان آگاهانه یکی از این دو سه موضوع کلی را انتخاب میکنم. البته قبل از انتخاب موضوع به حال و فضای رمان فکر میکنم و آن را در ذهن مجسم مینمایم.
مثلاً امروز کمی آفتابی است و ممکن است مرا به یاد بهار بیندازد. شاید به یاد بعضی از شهرهای ایتالیا بیفتم. شاید هم بعضی از شهرهای فرانسه و یا ایالت آریزونای آمریکا در ذهنم مجسم شود. به این ترتیب آرام آرام حال و فضا، مکان و بعضی از آدمهای رمان در ذهنم شکل میگیرد. آدمها را یا از میان کسانی که میشناسم انتخاب می کنم و یا کاملاً ساختۀ ذهن خودم است، و یا ترکیبی است از هردو. بعد دوباره آن مضمونی که قبلا به آن فکر کرده بودم سراغم میآید و همه چیز، آدمها، حال و فضا، و مکان را زیر پروبال خود میگیرد. آدمهای داستان همان مشکلی را دارند که من در ذهن داشته و با آن دست به گریبان بودهام. حاصل جمع تمام اینها رمان را تشکیل میدهد.
اینها حدود دو روز قبل از شروع رمان در ذهنم شکل میگیرد. زیرا مقدمات کار که فراهم شود دیگر نمیتوانم زیاد صبر کنم. این است که فردای آن روز کارتهای مخصوص و دفترچه راهنمای تلفن را برای پیدا کردن اسامی برمیدارم. بعد از آن سراغ نقشۀ شهر داستان میروم تا دقیقاً جای وقوع حوادث داستان را ببینم. دو روز بعد شروع میکنم به نوشتن. معمولاً تمام رمانهایم به يک شکل آغاز میشود. یعنی در ابتدا با مشکل ساختاری رمان روبرو هستم. مشکلاتی از این نوع که در این رمان مردی داریم با این خصوصیات و زنی که اینگونه است، محیط اطراف آنها هم چنین محیطی است، حالا چه اتفاقی باید برای آنها بیفتد که پی به محدودیتهای خود ببرند و نخواهند پا از گلیم خود بیرون بگذارند؟ خب این مشکلی است که من باید حل کنم. بعضی اوقات حادثه خیلی ساده است. یک اتفاق ساده میتواند زندگی آنها را عوض کند. بعد از فکر کردن به تمام اینها شروع میکنم رمان را فصل به فصل نوشتن.
قبل از اینکه برای شروع چیزی دربارۀ حوادث داستان بدانم، روی کارت فقط اسم آدمها، سن و اعضای خانواده آنها را ثبت میکنم. چیزی دربارۀ حوادثی که بعداً در رمان اتفاق میافتد نمیدانم. اگر همه چیز را از قبل بدانم دیگر رمان برایم جالب نیست. بعد درست شبی که میخواهم فردای آن رمان را شروع کنم حوادث فصل اول در ذهنم مجسم میشود. بعد از آن فقط یک روز قبل میدانم در فصل بعد چه اتفاقی میافتد و همینطور تا آخر رمان. بعد از شروع، هر روز يک فصل از رمان را مینویسم. بی اینکه حتی روزی وسط آن وقفه بیفتد. این روال استثنا برنمیدارد. چارۀ دیگری نیست. باید خودم را در حال و فضای رمان نگه دارم. مثلا اگر ۴۸ ساعت مریض شوم باید فصلهای قبل را دور بریزم و اگر چنین اتفاقی بیفتد دیگر سراغ آن نمیروم.
?کار نویسنده
گردآوری و ترجمه: احمد اخوت
نشر فردا
#نيپيك
#nipik