سوم دبیرستان بودم که وقتی از دغدغههایم به دبیر پرورشی گفتم، کتاب #مسئولیت_و_سازندگی استاد علی صفایی را بهم معرفی کرد.
تقریبا بسیار سخت میفهمیدم. اما همانقدر هم که میفهمیدم حالم را خاص میکرد. حس بزرگ اندیشیدن و حس وظیفه برای کاری انجام دادن...
خاطرم هست در همان دو صفحه اول متوقف شده بودم. خط به خط میخواندم، فکر میکردم که بفهمم. یادداشت برداری میکردم، راه میرفتم و تفکر میکردم.
هنوز آن کتاب را دارم و هر چند وقت یکبار باز سراغش میروم...
و همیشه فکر میکردم اگر بجای کتب تألیفی مدارس، هر سال فقط یکی دو کتاب اساتید بزرگ و متعالی را میخواندیم. و معلمان فقط ماموریت این را داشتند که این محتوا را به زبان ساده برایمان تشریح کنند، در رشد و تربیت و تعالی و شخصیت سازی ما بسیار موثرتر بود...
هرگز یادم نمیرود که کلیدیترین عبارتی که بسیار برایم جدید بود و تا مدتها مرا به فکر فرو برده بود این جمله از ایشان بود که: «خداوند نمیخواهد اسماعیلها را قربانی کند، میخواهد ابراهیمها را آزاد کند...».
✍🏻 تجارب و یادداشتهای یک ایرانی 🇮🇷 از فرانسه، هلند و ایران
@ninfrance