در هواپیما در مسیر ایران بودیم. یه خانم سن داری بود که به انگلیسی از من خواست جابجا شوم که صندلی کنارم بنشینه. حس کردم ایرانی هست اما ناخواسته من هم به انگلیسی پاسخ دادم. در طول سفر داشتم کتاب می خوندم. کتاب فارسی بود. یه دفعه برگشت و گفت شما ایرانی هستی؟ گفتم بله. حجاب نداشت. طبق معمول بخاطر حجابم گفت: فکر کردم عرب باشید یا ترک یا لبنانی... ببخشید... گفتم: نه خواهش می کنم. زیاد تجربه دارم و لبخند زدم. سر صحبت باز شد... از شرایطش در آمریکا گفت. سالهاست ساکن اونجاست. درس خونده. وضع نسبتا خوبی داره. کار می کنه و ... اما حالا از هیجان تصمیمش می گفت. چشماش برق می زد وقتی حرف می زد. من که هر بار در مسیر برگشت به ایران هستم خودم پر از ذوق هستم، ذوق او ذوق مرا چند چندان کرده بود.
گفت: دارم بر می گردم ایران. دیگه طاقت موندن ندارم. به همسرم گفتم من دیگه بر نمی گردم. این همه سال در غربت زندگی کردم، درس خوندم، کار کردم، هیچ وقت کشور خودم نشد... می دونم سختی در ایران هست. اما فقط غربت رو باید تجربه کنه آدم که کشور خودش رو هرچی باشه بخواد...گفتم: خب بعد این همه سال فرزندانتون چی؟ گفت: دو پسر دارم. هر دو بزرگ شدن گفتن میخوایم بریم ایران زندگی کنیم! الان هم چند وقته برگشتن ایران. با دخترخانم هایی در ایران ازدواج کردند. نوه دارم... منم به همسرم گفتم دیگه تحمل اینجا برام خیلی سخت تر شده. می رم با پسرام زنگ می کنم. می گفت همسرم باور نمی کنه. بلیط رفت و برگشت برام گرفته. گفته طاقت نمیاری بر می گردی... اما من هرگز بر نمی گردم... خیلی با دل پر و شکسته اما در عین حال با هیجان و امید صحبت می کرد. نمی دونستم چی بگم. فقط مدام می گفتم حق دارید، حق دارید. درک می کنم... بهترین تقدیرات و خیرات روزیتون.
اینا رو می گم. چون در رسانه های مدیریت شده از برگشت ها نمی گن. فقط از رفتن ها می گن...
از این موارد خیلی زیاده که به مرور تجارب شخصی ام را از برگشت ها در کانال ارسال می کنم.