وقتی هواپیمای مسافربری ایران توسط ناو آمریکا زده شد. گفتند: اشتباهی زدیم. تصور کردیم هواپیمای جنگی است.
در تمامی این سالها هر گز ندیدیم شبکههای فارسی زبان و بخشی از دنبال کنندگان آن هر ساله مراسم عزاداری و ابراز غم و اندوه برای خانوادههای داغ دیده داشته باشند و ناله و نفرین بر بانیان این واقعه نثار نمایند.
گفتند اشتباهی زدیم. اما بعد به عاملان آن حادثه مدال دادند و هیچ یک از خدمه آن ناو مورد پیگرد قانونی قرار نگرفت.
دو سال پیش در التهاب سنگینی که امکان بروز جنگ را داشت. گفتند خطای انسانی باعث شد یک هواپیمای مسافربری را بزنیم. با تصور اینکه هواپیمای جنگی است. احتمال هک شدن سیستم دادند. احتمال نفوذ. احتمال تشخیص اشتباه. اما هرچه بود رئیس مرتبط با این اتفاق با تمام غم و اندوه، اظهار تأسف و عذرخواهی کرد و ابراز کرد که کاش خودش در آن هواپیما بود. به منزل داغ دیدهها میرفتند و با تمام وجود عذرخواهی و دلجویی میکردند. و بعد دو سال دست از این تفقد و تسلیت بر نداشتند. و برای آنان که احتمال خطا از سوی آنان میرفت دادگاه قضایی تشکیل شد.
این حادثه به قول رهبر فرزانه، حقیقتا قلب همهٔ ما را سوزانید. اما آنچه باز در تاریخ حوادث و واکنش از برخی آدمها و رسانههای شناخته شده شاهدیم، نه دغدغه داغدار شدن خانوادههای ایرانی، بلکه خوشحالی قلبی از این حادثه است که بهترین بستر را برای تخریب و تضعیف به وجود آورده است.
وقتی دنبال میکنی که چه کسانی با چه سابقهٔ فکری چه حرفهایی میزنند، متوجه میشوی که نیت این هیاهو نه غم از دست دادن هموطنان که تنفری است که از نظام دفاعی جان بر کف ایران دارند و این خطا تا همیشه بهترین دستاویز برای نثار کردن ناله و نفرین و کینه جمع شده در قلب آن هاست.
با خودم تصور می کنم اگر مسافران این هواپیما، پاسداران و همسر و فرزندان ایشان بودند آیا باز این حجم هیاهو، آه و افسوس و تضعیف و تحقیر را از سوی اینان شاهد بودیم؟
معتقدم برای هر حادثهای باید تفکر کرد و هجمه رسانه، قدرت فکر انسان را ضعیف کرده است.
گفتند آن سالها، رسانههای آمریکایی تصویر سادهای از آن جنایت نشر دادند که حادثه را چندان مهم جلوه نمیداد. اما وقتی روسیه هواپیمای کره را به اشتباه زد تصاویر سنگینی برای نشر خبر انتخاب کردند و این حرکت، بسیار شنیع اعلام شد.
باید فکر کنیم. باز هم دستهایی پشت پرده پیامی را زنجیره وار نشر میدهند و دنبال کنندگان بدون لحظهای تفکر و تأمل بر اساس حُبّ و بغض و نه دفاع از حق آنها را تکرار و دنبال میکنند.
و حرف آخر؛
از آنجا که معتقدیم یک برگ هم بی اذن خدا زمین نمیافتد. ما نمیدانیم حکمت زمین افتادن این هواپیما چه بود. اما بر اساس همان اعتقاد میدانیم که این هم امتحانی است برای همهٔ ما. همه آدمها. (و مناسب با نحوه واکنش، مجازاتی یا اجری). آنها که داغدار شدند، آنها که خطا کردند و مسئولانشان، آنها که تماشاگر بودند و آنها که از این اتفاق قلبا خوشحال شدند که راحت تر به تضعیف و تخریب بپردازند و آنها که قلباً سوختند، اما هرگز تلاش و زحمت شبانه روزی این قوه دفاعی ایران را فراموش نمیکنند که اگر نبودند معلوم نبود چندین بار نه سهوی که عمدی از این هواپیماها زمین میافتاد و یا هر روز جایی از این سرزمین به هوا میرفت...
? مشاهدات و تجارب و یادداشتهای دانشجوی ایرانی در فرانسه و هلند