با اینکه بهار شده، یک هفتهس نمیتونیم از خونه بیرون بریم. یا برف میاد به شکل بوران، یا اگر آفتابی میشه انقدر باد و سوز داره که باز نمیشه بیرون رفت. هواشناسی میگه دو هفته دیگه هم وضع به همین منوالست...

برخی می گن اروپا قارهی سبز... و این را با یک حسرتی میگن. اما این واقعیت که غالب ایام بارانی و ابری و دلگیر هست بخصوص وقتی روزها متوالی میشه، خیلی کلافه کننده میشه و دلزدگی ایجاد میکنه.
اولها درک نمیکردم وقتی دوستان فرانسوی میگفتند از روزهای بارانی بدشان میآید. یعنی کلی تعجب میکردم که باران که خیلی خوبه!!
چون من از جایی غالبا آفتابی آمده بودم و باران برایم نشاط آور بود اما به مرور زمان درک کردم که همه چیز در تعادل خوب است و اینجا برعکس همه در حسرت و اشتیاق زیارت آفتاب هستند...
همیشه انسان حسرت چیزی را میخورد که دیگری دارد و او ندارد.
و چه قابل تأمل میشود وقتی در جای آن دیگری قرار میگیرد و آن داشته را از نگاه او میبیند که او هم دلزده از داشتهی خود در حسرت داشتهی او عمر سپری میکند...