«او» ناخواسته در کوچه زمین نخورد، یا خانه، دچار آتش سوزی اتفاقی نشد.
یک حزب با خدعه سر کار آمد. اما حتی به همین هم راضی نشد. گفت همه باید اجباراً به من رأی دهند تا تایید شوم. علنی بیایند جلوی همه بگویند من جانشین پیامبر خدا هستم. همسر دختر پیامبر خدا، تن نداد. پیامبر خدا تعیین کرده بود او جانشین باشد. ناراحت از این نبود که کس دیگر جانشین باشد. نگران چیزی بود که از حقیقت دین از دست برود. خود را مسئول مراقبت از دین خدا میدانست.
نشست در خانه و به مسجد نرفت. نمیتوانست کار باطل را تأیید کند و نخواست مواجه هم شود. علت هم این بود که نمیخواست جنگ داخلی شود. گفت حفظ نظام اسلامی واجبتر است که فروپاشی از درون رخ ندهد. فرستادگان حاکم تقلبی، آمدند در زدند. خانم خانه پشت در رفت. میدانست چه کسانی هستند. گفت احتمالا دختر رهبرشان برود متأثر شوند. نشدند. خواستند به زور وارد خانه شوند. اجازه نداد. فشار آوردند. باردار بود. اما سخت مقاومت می کرد. خسته و کلافه شدند. در چوبی بود. آتش زدند... سر و صورت و پهلو و... همه سوخت و بچه از دست رفت...
به زور رفتند داخل خانه. دست های مرد را با طناب بستند. کشان کشان به بیرون کشیدند. خانم سخت مجروح شده بود، اما گفت نمیگذارم. مجدد خودش را به همسرش رساند. صرفا همسر نبود. امامِ بر حق بود. دفاع از او را تکلیف خود میدانست. طناب را میکشید. نمیگذاشت او را به مسجد ببرند. زور چند مرد در دستانش جمع شده بود انگار. دیدند بیفایده است. به دست و بازویش زدند... طناب رها شد... علی را بردند... همه تماشا میکردند... شاید اگر تلفن همراه داشتند از این صحنه فیلم هم می گرفتند... یکی دو یار صدیق علی، آنجا بودند، اما ایشان با یک حرکت چشم اشاره کرد که ساکت بمانند. آن طناب برای خود علی شوخی بود. او که در قلعه را از جا کنده بود. اما آموزش می داد... آموزش می داد جگرت هم سوخت، سوخت... برای حفظ دین خدا باید صبر کنی.
مردم! فاطمه صدیقه، دختر رسول خدا اتفاقی در کوچه زمین نخورد. پدرش باغی را به او هدیه کرده بود. اجازه خداوند در آن بود. غاصب جای همسرش که حکومت را دست گرفت، آن باغ را هم غصب کرد. دوست داشت این خانواده هیچ نداشته باشند. این بانو تعلق خاطری به دنیا نداشت. اما معتقد بود از حق باید دفاع کرد. وگرنه به مرور حق و باطل جایش عوض میشود. بلند شد یک نفره دنبال مطالبه حقش رفت. تنها رفت که حرکتش را سیاسی نکنند. ندادند. مُصر شد و جوابش سیلی بود. سیلی مردانه به صورت زنانه مقابل چشم پسر بچهاش...
این تاریخ اتفاق افتاده. و میدانیم که تاریخ و نبرد بین حق و باطل بارها تکرار شده. و میدانیم حق همیشه در مظلومیت بوده. چون حق از روشهای غیر انسانی استفاده نمیکند.
یعنی علی به زور حاکم نمیشد. به زور از کسی تایید نمیخواست. اگر باغی به همسر کسی بخشیده شده بود به زور از او نمیگرفت. اگر همسر کسی بنا به هر دلیلی از چیزی انتقاد میکرد سیلی نمیزد.
زنی را مقابل همسرش و فرزندانش نمیزد. فرق هست بین حق و باطل.
الحمدلله که ما حق را دوست داریم و از باطل بیزاریم.
خدا کند تا آخر بر صراطی که حق در آن قدم گذاشت استوار بمانیم.
دنیای کوتاهی داریم همهٔ ما.
ما هم خواهیم رفت. اما تمام اعمالمان و آثارش تا ابد ثبت میشود و هرگز از ما جدا نخواهد شد...