روزگار می چرخد و می چرخد و باز مرا به جایی میرساند که جز یک کاغذ و قلم برایم همصحبتی نیست
ای کاش می توانستیم زمان را به عقب یا جلو حرکت دهیم اما .....
دلی پر دارم دلی پر از مردمان این زمانه ی هفتاد رنگ ،اما کجا ...کجا را میتوان پیدا کرد تا برای لحظه ای هم که شده این بغض فرو خفته را آزاد کنم و بدون هیچ فکری در آرامش محض چشمه ی پر شده چشمانم را خالی از اشک کنم ؟
کاش بودی.....کاش بودی!!! تا ببینی روزگار چگونه مرا همچون دریا که موجهایش را به صخره های سهمگین ساحل می کوباند زیر مشتهای آهنینش پودر می کند اما......
نمی دانم کجاهستی ؟ نمیدانم در چه حال و هوایی؟ اما میدانم همیشه در ذهنم مثل یک رویای باور نکردنی باقی خواهی ماند.
تنهایی...این روزها تنها همدمم تنهایی است ، خنده دار است اما این تنهایی است که همیشه همراه من است حتی در شلوغترین و پر ازدحامترین خیابانهای این شهر و در میان تمام کسانی که به ظاهر مرا عزیز می خوانند و شب با تمام رمز و رازهایش برایم تداعی حس ناب تنهایی است چرا که با آمدنش تمام وجود مرا در آغوش می کشد و نمی گذارد جز خودش مرا کسی دیگر دریابد
