شارل دو مونتسکیو میگه:
یک ساعت از عمر گذشته را به هیچ قیمتی نمیتوان بازگردانید، اما با دادن چند قطعه پول ناچیز میتوان تجارب تمام عمر بزرگترین عقلای عالم را تصرف کرد.
احتمالا منظور از چند قطعه پول ناچیز بهای خرید کتاب باشه.
منم موافقم، فقط اگر اینجا و در این سرای پر امید و تهی از فردا، این چند قطعه پول ناچیز اینقدر سخت به دست نمی اومد.
و اما هنوز فکر می کنم که آگاهی تنها راه نجات بشر از نکبت خودخواهی ست.
نکته اول:
بعضی از افراد بر این باورند که کتاب بخونیم، هر کتابی، اما من فکر می کنم که اینکه چه کتابی بخونیم از خوندن کتاب مهم تر هست ، البته آدم باید از یه جایی شروع کنه، به مرور می فهمه چه کتابی خوبه و چه کتابی بد، فقط مشکل از اونجا آغاز میشه که بعضی قبل از اینکه بفهمن، دست از خوندن بر میدارن و فکر میکنن که فهمیدن و این به نظرم دردناک ترین حالت جهل بشر و حتی دردناک تر از کتاب نخوندن هست.
و نکته دوم:
تعداد کتاب هاییِ که ما درباره یک موضوع می خونیم، برای اینکه بفهمیم چه کتابی خوبه و چه کتابی بد؟ برای اینکه بفهمیم چقدر باید بخونیم که بفهمیم؟ و برای اینکه بفهمیم که چقدر نمی دونیم؟
به گمانم ابن سینا اینچنین گفته :
تا به آنجا رسید دانش من - که بدانم همی که نادانم
هر چه بیشتر کتاب بخونیم، بیشتر بر عمق نادانسته هامون آگاه می شیم و بیشتر می فهمیم که نمی فهمیم.
کتاب بمانند یک صافی افکار و اندیشه ها رو تصفیه می کنه و به اونها جهت می ده.
یادمون باشه که کتاب مصداق این بیت از مولاناست هست :
هر کسی از ظن خود شد یار من - از درون من نَجُست اسرار من
برای من پیش اومده که یک کتاب رو چند بار و با فاصله زمانی خوندم و هر بار برداشت متفاوتی داشتم.
و آرزو می کنم که ای کاش سیاست مداران (مخصوصا از نوع خاورمیانه ای) زیاد کتاب می خواندند...
بُگذرد این روزگار تلخ تر از زهر
روزگار به کام
نیما اسماعیلی