دو سال پیش همین موقعها بود که دیگه داشتم وسایل رو جمع و جور میکردم و میرفتم داریوش و دهنادی شیراز که برم خرت و پرتهای مختلف از چمدون تا ناخونگیر بخرم که یه وقتی تو مملکت غریب محتاج چیزای ساده نشم. دنیا جوری چرخید که حالا اینور هم دارم روز و شب به همین فکر میکنم که چیا ممکنه نیاز داشته باشم برای زندگی در ممکلت چشم بادومی ها که نتونم گیر بیارم و اون پنجاه کیلو باری که میتونم ببرم رو پر کنم و برم به سمت اتفاقات جدید زندگی که دیگه هیچ جوره ازش سر در نمیارم.
حالا عزم کردم برم به ژاپن برای چند ماه زندگی در دیار غریبی که عملا هیچ ازش نمیدونم و قراره توی شرکتی کار کنم که آرزوی خیلی آدمهاست و من هم با فلان افتادم تو عسل و این موقعیت بسیار نادر برام اتفاق خیلی فرخندهای شده که معلوم نیست چه عاقبت برام بسازه.
اما من هنوز که هنوزه بعد این همه مدتف لقب عکاس رو دارم با خودم به دوش میکشم و فکر میکنم که من در اخر یه عکاسم که دارم میرم و کل زندگیم رو به طررز دیگهای میگذرونم. من هنوز با این همه اتاقاتی که دیدم و رشد هایی که کردم معتقدم بهترین راه زندگی برای من نظاره بیشتره و دیدن و دیدن. بودم در جایی که دوستش داشته باشم و قدرت این که بدون هیچ قضاوتی بشینی پای بحث و نظاره کنی تمام عقاید یک ادم رو و با قدرت هر چی بیشتر بشنوی و سعی کنی خودت رو در مقام فکر دیگری قرار بدی و دنیا رو از منظر تازهای ببینی و به سیاحت تازه بری که شاید با تغییر مکان جغرافیایی هیچ وقت قابل دسترس نباشه برات. سیاحت به قلب آدمها، جایی که هیچ وقت و هیچ جوری برای بقیه راهی وجود نداره بهش رسوخ کنن و یه بلیط اختصاصی برای تو صادر میشه و میتونی از لحظه لحظه این سفر لذت مکفی رو ببری و اتفاقا از جذابیتاش همین که قدرت ببازگو کردنش رو نداری جز به زبان مگو. عکاسی همینه به عقیده من که قدرت دیدن از نگاههای جدید رو داشته باشی و قدرت بیان اون مناظر رو به زبانی که الفباش برای هممون آشناست ولی مشترک نیست تعریف کنی تا فقط کسایی اونو ببینن که اون الفبا رو در سفری به قلب کسی طی کرده باشن. شاعرانگیی در کار نیست، صحبت از دل تنها نیست، بحث من چیزی از پیدا کردن اتفاقات مشترک بین آدمهاییه که هیچ وقت نمیتونی موضوع مشترکی بینشون پیدا کنی و این دغدغه از بزرگترینهاست همیشه برای من که چطور با ادمی که دوست دارم به ارتباط باهاش زمان بگذرونم شروع به دیالوگی کنم که برای هر دو قابل فهم باشه و مناسب.
این متن کوتاه رو از این باب نوشتم چون در وبلاگ دیگهام هم قبلا با همین منوال شروع کرده بودم و توضیح مختصری داده بودم از حسم نسبت عکاسی. از این به بعد سعی میکنم در اینجا ذهنمو خالی کنم و اگه جایی بود برای نوشتن داستان گونه یا عکسنوشت برم توی وبلاگ قبلی و بنویسم.