"سقراط و پری"
باد برد روسری ام را
و آن عروسک ناز گل پری م را
دلم عجیب گرفت
اما
طاقچه سجاده ی عادت
تسبیح دانه های رها
_هی پری کجایی؟
میان خواب و رویا؟؟
راوی این قصه گونی ست
که تکه ای از روسری ای را چسبیده
که بوی گلی ناآشنا می دهد
_شب بود؟
_نه!
_روز بود؟
_نه!!
_پس؟؟؟؟
_زمان وقت پچه پچه ی سقراط در گوش افلاکی افلاطون بود
"ببین قصه ای زیباست
قصه اشیاء
هر چه که اینجاست
آن جای دگر هست "
_یعنی لنگه ی من هم؟
_ اِ تو از کجا؟
_دارم فرامتن "سقراط و پری" می خوانم
_نکند کاراکتر سرگردانی؟
_نه شاید هم پری سرگردان !
_پری که لنگه ندارد
همیشه یکیست
تنها !
_مثل شازده کوچولو...
او که یک گل سرخ داشت...
شاید مثل...
_مثل خودت
_یعنی لنگه ی من آن جای دگر نیست !!!
_" آن جا اصل هر چیزیست
سر منشا اشیاء "
_من سایه ام یا اصل؟
سقراط خندید
_روسریت اما
لنگه اش پیش گون پیر است
سطر باد
بدو می رسی
به اصلِ آیینه
◻️◻️
شب آمد
و ماه آورد
برکه ی خسته غمگین بود
و پا به ماه
_نکند تو هم جنینی از سایه داری؟
_ می گویند هزار برگ دارد
و هزار سایه
از معبر بادها می آید
با روسری که مال گل ناآشناست
◻️◻️◻️
پری سرگردان
سطر بادها را پیمود
به هزار گون رسید
اما هیچیک ...
◻️
آفتاب آمد
و برکه فارغ بود
و باد
برگهای گلی ناآشنا بر دستان امواج را
می رقصاند
پری کنار برکه نشست
و دل به گل نا آشنا سپرد
که شبیه تکه ای از روسریش بود
#نیلوفر_مسیح
#مکتب_اصالت_کلمە
#فراشعر