
پیتای روندانینی (Rondanini Pietà)، اثری است که میکل آنژ، مجسمه ساز بلند آوازه ایتالیایی از سال 1552 تا آخرین روزهای زندگیاش روی آن کار کرد. با استناد به تعدادی از منابع، سه نسخه از این اثر وجود داشته و این آخرین نسخه است. این مجسمه، از سنگ مرمر ساخته شده و امروزه در قصر سفورزا در میلان ایتالیا نگهداری میگردد.

واژهی روندانینی به این واقعیت اشاره دارد که این مجسمه برای قرنها در حیاط کاخ روندانینی واقع در رم در کشور ایتالیا نگهداری شده است.
جورجیو واساری، زندگی نامه نویس در سال 1550، به این مجسمه اشاره کرده و احتمال داده که نسخهی نخست این اثر در آن زمان در دست ساخت بوده است.
در این اثر، مریم مقدس را در حال عزاداری بر بالین بدن نحیف و بی جان مسیح با همان مضمون (پیتای 1499) به شکلی دیگر می بینیم. در زمان خلق این اثر، میکل آنژ از نزدیک بودن زمان مرگ خویش آگاه بوده درست همانند طراحیهای آخرش که عیسای مصلوب را نشان داده و همچنین مجسمه ی شهادت مسیح که برای مقبرهی خودش آن را در نظر گرفته بود. وی تمام شش روز آخر زندگی اش را بر روی این مجسمه کار کرد.


میکل آنژ بر روی پیتاهای زیادی کار کرده است اما پیتای روندانینی در سبک خود منحصر به فرد است.مریم باکره و کشیده قامت و مسیح او از ایدئالیسم کارهای پیشین و سبک اولیه وی دور شدهاند و گفته شده بیش از سبک رنسانس به فیگورهای ساده شده مجسمهسازی گوتیک شباهت دارد. برخی دیگر از کارشناسان، چهرههای کشیدهی او را یادآور سبک به کار رفته در منریسم می دانند.

میکل آنژ، جهت صورت مریم و موقعیت بدنی مسیح را تغییر داد تا اینطور به نظر برسد که پیکرهی مسیح از مریم بیرون آمده و دو فیگور به شکلی واحد ظاهر شوند و بدین صورت بر پیوند عمیق میان مادر و فرزند تاکید کند. در حقیقت میکل آنژ، بدن مسیح را از همان سنگی که مریم مقدس را ساخته، تراشیده است و مسیح به معنای واقعی کلمه از بدن او کنده شده است.
این مجسمه از زوایای مختلف، حالات متفاوتی را را باز می نماید. به طور مثال، از زاویه ی نیم رخ و سه رخ چنین به نظر میرسد که مسیح پیکر مادر اندوهگین خود را بر دوش دارد.

اگر از نمای پشت به این مجسمه نگاه کنید، این دو فیگور در یک شکل ادغام شدهاند.
