سازو کار نظام فاشیست ، اسطوره‌سازی و جعل تاریخ است. او هر آنچه را که با منافع و وجهه‌ی قدرتمدارش منافات دارد، از بین می‌برد و چیزی را می‌سازد و جایگزین می‌کند که القای مشروعیت و پیشینه تاریخی‌اش شود.
رهبرش را تبدیل به اسطوری‌ای می‌کند که تصویرش در ماه دیده می‌شود و یا کاریزمایی برایش می‌سازد که دوست و دشمن را به احترام وا بدارد. وجهه‌ی تقدس و معصومیت به او می‌بخشد که نزدیک‌شدن و یا حتی رد آن ساحت، در عرف و تصور جمعی، جرمی نابخشودنی و لکه دار کردن مقدسات تلقی شود.
آنچنان که بی‌آنکه نیازباشد خود در هر ابعادی وارد عمل شود، دیگر افراد جامعه یکدیگر را سرکوب و منع کنند.
نظام فاشیستی، اسطوره‌سازی‌اش را به روشنفکران، نویسندگان و هنرمندان تابعش، تعمیم می‌کند. آنان را می‌خرد، و در یک ظاهر پوششی، در ساز و کار خود چنان بار می‌آورد که تمام افعال‌شان همسو با منافع و اقتدار نظام باشد.
هم برای پول و سرمایه به هر خفتی تن دهند، و هم الگویی برای افراد سطوح بدنه و توده باشند.
این شکل از تربیت، چنان‌ست که هنرمند همان هاله تقدس را برای خود می‌سازد و هیچ نقدی را بر نمی‌تابد. و از همان جایگاه خودبرتربینی، نه تنها به هیچ نقدی وقعی نمی گذارد بلکه موج مخالف را به مخرب و حسودان، تعبیر می‌کند و عملکردش را مسیری برای موفقیتش می‌داند.
موفقیتی که تمامش محصول بسترسازی همان نظام فاشیست‌ست و ابلهانه‌ست اگر گمان کند خودش و با هنرش به آن جایگاه رسیده است
به همین روال، چنان ملاحظه کار و مصرف شده، پیش می‌رود که آن جایگاه اسطوره‌ای و آن معروفیتی که با آن ارتزاق می‌کند، از دست بدهد
این هنرمند با تاریخ مصرفی که دارد، عاقبت مهره سوخته‌ای خواهد شد که برای بقا یا مجبور به جلای وطن می‌شود و یا در اعترافی اسف‌بار، ابراز پیشمانی کند.
نیلوفرثانی
