نیازمندیم به انسانی بودن. به تبلور خصائل انسانی نیک که اثر مثبت بر جهان می گذارد.و دیگران را تشویق می کند به خوب بودن. انسانی تر شدن.
نیازمندیم به صداقت. به روراستی. به رو در رویِ خودمان با دیگری ایستادن. به قبولِ آنچه هستیم و انکار بیفایده است. به آنکه لبخند ریاکارانه، اثرش از هزار لحنِ جدیِ صادقانه، سوزاندهتر است. به آنکه تعارف، نه از ادب و نزاکت، از هراسِ روبرو شدن با واقعیتهاست.
آدمی که از صراحت برنجد، تحملِ واقعیت را ندارد.
نیازمندیم به سپید بودن. به روشنی که نور می تاباند از صداقت. که دست می ساید به آستانِ الفت. و مهر می پراکند به محبت.
فریبکاری و پنهانکاری، دو خارِ فرورفته در دیده است. که نه خوب می بیند نه زلال.
و خراب می کند بنیانِ عشق و احترام. و رنگ می بازد نیکی انسان.
نیازمندیم به آن سمتِ انسانی که صفایِ وجودش، غالب است . که عشق می ورزد و عشق دریافت می کند.
و این برای دنیای آدمی، مهمترین اثر است.
نیلوفر ثانی
