مصاحبتِ تو

از مصاحبتِ جویبارِ جاری در کلامت
بذرهای دلم
بر حاشیه‎یِ عبوري تو
جوانه می‌زند
عطر پونه و بابونه
بر امتداد عمود احساس تو
زبانه می‎کشد

من در برهوتی داغ
تک افتاده بودم
بیابان
سرمه می‌کشید بر چشم‎هایم
و خارها می‎تنید
بر اندامم
نفس‎های آن پهنا
شورآبه‎یِ تنهایی
به‎جان می‎ریخت
و رویای باران را
از ذهن کویر می‎روبید

صبر از نسیم پا داد
و نفیر جرس‎های عشق
به گوش رسید
و دستخطِ بارانی تو
بر بوم دلم
رنگ پاشید

من اینک
بر اهتزاز بادبان‎هایِ آبی چشمانت
گل سرخ صید می‎کنم
و از گوشه گوشه‎ی نامِ روشنت
ماه می‎چینم

از مجاورت کلمه نزد تو
هرچه بیابان
باغ می‎شود
و هرچه فاصله
منزل
و این بهاری از
فصلِ پروانگی‎ست
در صحرای تنهایی‎ام..

نیلوفر ثانی