
مرا به شعر دعوت کن
مرا به رقصی در میانهی میدان
به شکوفیدن در زمستان
مرا در دهانِ خویش بگذار
و حلاوتِ شهدِ عشق را
به جانم ببخش
من ِ هزارسالهی مانده در راه
به دستهای تو
اگر مقیم
به آغوش تو اگر آرام
به شوری دوباره
به جوانیِ نو
باز خواهم گشت
و درِ هرچه صبح را
بر شبی به امتداد اندوه
خواهم گشود
ماهشدگی طعمِ ظریفِ شعرست
از مهرِ تو
به دعوتی که رنگش
پروازست...
نیلوفرثانی
پاییز98