ما مردگانیم

ما دیده ایم دردی که از انسان تراوش می کند

و سایه‌ی مرگی که از خاک به مشام می رسد

ما دیده ایم از لایه های حُزن و گریه ی آدمی می شود به عمیق‌ترین صداقت بشر دست یافت آنجا که جان در آستانه ی بی رحمانه ترین تقدیر رو به تمام شدن‌ست ..

ما صبر کردیم چون نمی‌توانستیم حرکت کنیم

ما انتظار کشیدیم چون فراموش کرده بودیم برخیزیم

ما درد کشیدیم چون شادی را گم کرده بودیم

دراین هجوم مسخ‌شدگی ، پیاپی شکستند باور حقیقی انسانیت را

که گره خورده درهمین شآن انسانی، درهمین خاکی بودن ،درهمین زمینی ...

تو نمی دانی گرد خاموشی بر چهره‌ی آدمیان، چنان نشسته که طوفان هم بر نمی روبدش

زندگی درغفلت می‌رسد و مرگ در غفلت می‌گیرد،این دو سر زندگی بی‌سرانجام آدمی‌ست

و آنکه فهمید نمی‌تواند ریشه‌اش را برکند ، نمی‌تواند از حرکت باز بماند ،نمی‌تواند بایستد

و آنکه دانست رنج می برد ،غم می خورد ،طغیان می‌کند ،سر بر می آشوبد و باهزار ننگ و رنگ به اسارت ِفهم خویش می رود.

تهی وارگی، بیداد می‌کند و هراس از بند، اسیرترمان می کُشد به قفس

و فریادهایی که نخروشیده، برحناقمان چنگ می کشد به سکوتی که می بندد، راه نفس..

نه راهی از پس می دانیم نه از پیش به خلاصی می یابیم

"آری ما مردگانیم ،برخاسته از بطن زندگی و نقاب های شریف هم دیگر علاجمان نمی بخشد

باید برخیزیم ،از پیله به در آییم ...وقت ست به هزار ضربت ، بت کهنه‌ی خویش را بمیرانیم .."

نیلوفرثانی