وقت هایی می‌شود که آدم دلش می‌گیرد ..برای عشق، برای خودش، برای مردم‌ش ، برای اتفاق‌هایی که نمی‌افتد ..برای حال غمزده‌ای که بهرگوشه‌ای نگاه می‌کنیم فراوان می بینیم
شادی که گم شده ،و عشقی که معجزه نمی‌کند..رخوت و سکوت و دلگیری ... که بسیارست ..
فکرمی‌کنیم چرا؟! ؛ و این بغض ِواگیرداری‌ست که ازیکی به دیگری منتقل می‌شود ..
اراده‌ی آدمی برای هرچه بخواهد قدرت دارد، کافی‌ست بخواهد و قدم بردارد .. واز تغییر نهراسد ؛
معنا در دستان ماست ماباید شادی ،موفقیت ،رضایت وعشق را معنا بدهیم ،فقط از عهده ی خودمان برمی آید ..
یک جایی باید ققنوس باشیم ... برخاسته از خاکستری سرد .. و بال گشوده بر امتداد ِفردا..
نیلوفرثانی
