مونس جان
پاییز که می شود، آدم دوست دارد هر گیسویی بلندی را ریخته بر شانه ها ببیند. چشمها را غرق شوقی پنهان که انگار قرار است اتفاقی شگفت انگیز را تجربه کند. و قدمهایی که کوچه پس کوچه های شهر را با همراهی هم بروند و طی کنند..
پاییز که می شود، دل جوری بی قرار است که در چهاردیواری، بندش نمی شود.. انگار دستی می خواهد که در دست بگیرد و زیر درختان برگریز به آواز پاییز گوش دهند و قدم بزنند.
مونس جان تو که باشی پاییز عطر و بوی دیگری دارد. دیگر نه آنقدر دلتنگی دارد نه حزن و اندوه. چشمه هایی دارد سرشار که سیراب می کند دل عاشقان را و پنچره هایی گشوده بر هر دلدادگی و شور و شیرینی...
نیلوفر ثانی
