
مثل همستری که صدها بار توی چرخش و فلکش میچرخه و بالاخره یه جا خودشو پرت میکنه بیرون،
ما آدما هم صدها بار تو بازیی که برامون راه انداختن میچرخیم و بالاخره یه جایی باید خودمونو پرت کنیم بیرون.
این هفته برای من همون بالاخرهه بود انگار.
اگر ازم بپرسن 5تا از تصمیمهایی که گرفتی و ازشون راضی هستی رو بگو، بدون شک "اومدن به زاویه" اگر اولین نباشه، دومین چیزیه که به زبون میارم.
اگر این هفته یکی از هفتههای برگشتنم به زندگی باشه دلیلش فقط و فقط دوستام تو زاویه، قلب پاکشون، مغز پرشون و البته اتفاقهاییه طی این مدت برام افتاده.
درمورد اون اتفاقها و آدمها زیاد نوشتم اما یکیشون خیلی به موقع بود.
درست در لحظهای تصمیم گرفتم برای شونصدمین بار خودمو به چالش بکشم برای ایجاد تغییر و برای لولآپ کردن،
سروکله یه بنده خدایی پیدا شد و خب سروکلهی یه بنده خدایی هم گم شد.
بنده خدای پیدا شده نیروی HR شرکت آسود بود.
بعد از سه تا مصاحبه فاینالی من وارد شرکت آسود شدم. البته یک ماه آزمایشی.
به نام خدا چالش بزرگ آغاز میشود.
فضای شرکت دوستداشتنی به نظر میومد. از دوشنبه همین هفته کارمو به عنوان کارشناس محتوا
توی شرکت شروع کردم.
راستشو بگم روز اول خیلی برام جذاب نبود حس مادری که بچهاشو گذاشته خونه و خودش رفته مهمونی رو داشتم.
تمام روز قلبم میخواست بپره بیرون و تا زاویه بدوئه و منم دنبال خودش بکشونه.
اونقدر که بعد از تایم کاری وقتی رسیدم مترو بیمه، ناخودآگاه چشم باز کردم دیدم وایسادم وسط کارخونه و هوای اونجا رو محکم بغل کردم. انگار که مادری دوباره به بچهاش رسیده باشه.
البته اینم بگم شوکی که بهم وارد شد از بیرون هم واقعا بی تاثیر تو اون حال نبود.
طبق معمول رفیق جونم با یه نگاه حالمو فهمید و با حرفای تو د پوینتش منو به آرامش برگردوند.
روز دوم اما از اون اضطرار روز اول خبری نبود. منی که دیروز حس میکردم توی فضای خلا گیر کردم و همه وسیلهها دورم میچرخن، حالا انگار به زمین برگشته باشم و همه چیز مرتب و منظم سرجای خودش نشسته.
از این که یک بار دیگه هم به خودم ثابت کردم چقدر انعطاف پذیرم حقیقتا خیلی خوشحالم.
(حتی الان هم که دارم مینویسم نیشم تا بناگوشم باز شده)
میدونی یه حسایی هست نمیشه توصیفش کرد و من الان پر اون حسام. فقط باعث میشن هرچی بهشون فکر میکنی عین احمقا با خودت بلند بلند بخندی حالا فرقی نداره کجا باشی.
بذار روز سومم بگم،
اینکه بتونم شخصیتمو تو قالب یک شرکت جا بدم برام یه چالشه
مثل اینکه بخوای یه گوی /نورانی رو تو یه جعبه بچپونی، با کوچکترین ضربهای بخشی از نور اون گوی پیدا میشه.
امروز منم همینجور شد. احساس میکنم در جعبهام یکم باز شده و این خیلی زوده خیلییی زود.
انی وی.
حالا میتونم بگم آسود بخشی خانواده منه که میتونم به خاطرش بجنگم.
کلی چیز نوشتم که مطمئنا فقط خودم میفهمم چی گفتم. نتیجه نوشتن مکرر تو Future me میتونه همین باشه که خب بدم نیست.
هیچ وقت یادت نره! زندگی یعنی دلت بخنده نه فقط لبهات.
به امید لبخند میریم جلو.
فعلا. روز خوش همگی.
1400/09/25
#تراوشات_مغز_نیلوفری/