ویرگول
ورودثبت نام
niloofaram
niloofaramنیلوفرم. از نظر من مهم‌ترین چیز تو زندگی لذت بردن بهینه از زندگیه. بیشتر از کتاب‌هایی که می‌خونم و احساساتم می‌نویسم اینجا فعلا.
niloofaram
niloofaram
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

نمی خواهی یا نمی توانی؟


امروز یک امتخان داشتم.یک امتحان ساده برای یک درس یک واحدی در دانشگاه.از آن امتحاناتی که اول ترم با خودت می گویی :«حله اینو که پاسم!»

ولی به موضوع به همین سادگی ها نیست. همین امتحان هاست که رس تو را می کشند. می خواهی برایش درس بخوانی اما نمی توانی. هرچه قدر که خودت را محدود می کنی، به خودت فشار میاوری، به هزارتا دوز و کلک دست میاندازی تا آن را بخوانی اما نمی خوانی.می دانی که اگر فقط دو یا سه ساعت وقت بذاری قضیه حله.اما نمی توانی.شاید هم نمی خواهی که حالا بیایم به این برسیم که نمی توانی.

برای این امتحان یک شب نخوابیدم!فیلم های درس را دیدم.اما چه طوری آن مهم است. همزمان بازی می کردمو تو اینستا می چرخیدم. یوتیوب رو بالا پایین می کردم. اون وسط مسط ها یک چیزهایی هم از درس گوش می دادم.

اگر امتحان شفاهی نبود قطعا عملکرد بهتری داشتم.قطعا قطعا.من یاد نگرفته ام برای این درس مفهمومی درس بخوانم.طوطی وار می خوانم و جلو می روم.شاید مشکل همین جاست.(1)

می دانم که گند زدم.فاجعه ای تاریخی بود.مطلقا هیچی هیچی در خاطر نداشتم.به زور چار جمله از اعماق ذهنم بیرون کشیدم و جواب دادم و الان فقط امیدوارم که این درس را پاس بشوم.آن هم براساس سابقه نه چندان خوب گذشته ام.

با تمام این اوصاف ولی خوشحالم.هروقت که به آن فکر می کنم احساس آزادی دارم.دندان لقی بود که باید کنده می شد و کنده شد فقط امیدوارم عفونت نکند جایش.

شاید اگر اوایل دوران دانشجویی ام بود،خودم را بسیار سرزنش می کردم.که چرا موثر تلاش نکردم و فقط تو گل لگد کردم بدون اینکه اخرش به چیزی برسم.ولی الان نه.به این نتیجه رسیده ام که "الان" خواسته من تلاش موثر کردن برای این درس نیست.حتی برای این رشته نیست.شاید در گذشته قضیه فرق می کرد.

نمی خواهم.چون عمیقا نمی خواهم پس نمی توانم تلاش موثر هم بکنم.شاید این امتحان فقط یک بهانه بود.فقط یک برگه از دفتر نانوشته ی "چیزهایی که الان نمی خواهم اما در گذشته می خواستم".

درسته.شاید در گذشته می خواستم مهندس خفنی بشوم. کاری کنم تا مهندسی پا به پای علم امروزی جلو بیاید.ولی الان فقط خودم را هل می دهم.سه سال آزگار از خودم پرسیدم چرا انگیزه نداری نیلوفر؟چرا کاری نمی کنی نیلوفر؟من که می دونم دوست داری رشته ات رو نیلوفر.ولی "نهههههههههههههههههههه" عمیقا می گویم الان که این چیزی نیست که بخواهم تمام عمر آن را به دنبال خودم بکشم.نمی توانم قدم از قدم برایش بردارم این روزها. نمی خواهم که قدم از قدم بردارم.تاکید می کنم نمی خواهم.

اره. سه سال فقط خودم را سرزنش می کردم که چرا تلاش نمی کنی و نمی تونی انجامش بدی ولی کافی بود فقط یک قدم عقب می گذاشتم و به این می رسیدم که "نمی خواهم که بتوانم".شاید هم دوست نداشتم با این حقیقت روبرو بشوم. حقیقت زشتی است. ناامید کننده و زجرآور.انگار که این سه سال را فقط در خلاف جهت خواسته های حقیقی ات شنا کرده باشی(.ولی اینجا نیز یک سوال مطرح است که اگر شنا نکرده بودی به این نتیجه می رسیدی؟نمی دانم.)

اینجاست که باز می گردیم به همان جمله معروف. خواستن توانستن است ولی با بیان دیگر. چه قدر کلیشه ای شد قضیه.مشکلی دارد؟ نه ندارد.من همین کلیشه ها را هم دوست دارم.کلیشه بودن گاهی لازم است.چیز بدی هم نیست.

برای من سه سال طول کشید تا بفهمم نمی خواهم.مدت زمان زیادی است؟شاید اره شاید نه.ولی جلوی ضرر را از هرکجا بگیری منفعت است:) این هم کلیشه است؟ عیب ندارد. گفتم که کلیشه ها لازم اند.

ای کسی که این نوشته را خواندی.اول از همه تشکر تشکر. و این را از من داشته باش: نتوانستن هایت را مرور کن شاید که نخواستنی در بطن خود داشته باشد.

۵
۱
niloofaram
niloofaram
نیلوفرم. از نظر من مهم‌ترین چیز تو زندگی لذت بردن بهینه از زندگیه. بیشتر از کتاب‌هایی که می‌خونم و احساساتم می‌نویسم اینجا فعلا.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید