
ما بندگان عادتیم به خصوص در روابط.روابط دوستی چندین ساله ای که داریم تبدیل میشه به عادت.البته موارد استثنایی هم این وسط هست.تصورمون اینه رابطه ایجاد بشه صمیمی بشیم تا جای خوبی پیش بره و بعد ولش کنیم همونی هست که می مونه.همین جاست که سر و کله ی عادت پیدا میشه.عادت می کنیم به رابطه و خوب بودنش و به صورت پیش فرض یک گوشه مغزمون ذخیره اش می کنیم و پوشه را می بندیم و به سراغ رابطه های جدید می رویم.
کاش اگر بنده عادت در روابط هستیم همه ی ما بنده عادت بودیم.میزان حساسیت یکسانی داشتیم.توقعات یکسان و عمق رابطه یکسان.سخت است رابطه ی خوبی را داشته باشی و دوستش داشته باشی ولی حس کنی داری نادیده گرفته می شوی یک جورایی.اینکه پای همچین رابطه دوستی می مانی یعنی بدبختی؟نه!!اصلا!مشکل تو یا من نیست که به چیزی بها می دهیم.اینجور مواقع است که دوست دارم بزنم توی دهن هرکس که بیاید در مورد دوست داشتن خود و احترام گذاشتن به خود حرف بزند!فقط آرزو می کنی کاش به یک اندازه اهمیت می دادید به این رابطه.کاش کاش کاش .کاش اصلا من برایم نبود که طرف مقابل رابطه دوستی ام چه غلطی می کند کاش کمتر متوقع بودم.کاش کمتر دل می بستم.کاش منطقی تر بودم.
شب درازی است...