ویرگول
ورودثبت نام
niloofaram
niloofaramنیلوفرم. از نظر من مهم‌ترین چیز تو زندگی لذت بردن بهینه از زندگیه. بیشتر از کتاب‌هایی که می‌خونم و احساساتم می‌نویسم اینجا فعلا.
niloofaram
niloofaram
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

دوست قدیمی،دوراهی،سلام!

من و متعلقاتم
من و متعلقاتم


فکر می کنم همه آدما بارها و بارها به دوراهی هایی به اصطلاح سرنوشت ساز تو زندگی برخوردند. درسته این ماهیت زندگیه. انسان افریده شده تا همواره تصمیم بگیره.اصلا همین ویژگیه که به ما برتری میده.ولی چیزی که هست اون اضطرابیه که همیشه خدا همراه تصمیم گیری ها سر و کله اش پیدا میشه.چی میشد این قابلیت رو داشتیم که تمام جوانب و جزییات این تصمیم گیری ها رو به عنوان ورودی به مغز خودمون می دادیم و قسمت ناخوداگاهی داشتیم که بدون اینکه من نوعی رو در جزییات مراحل انجام این عمل دشوار تصمیم گیری قرار بده ، جواب نهایی رو به صورت یک خروجی به من خوداگاه برمی گردوند.من خوداگاه به از من ناخوداگاه کمال تشکر رو به جا اورده و با اطمینانی که بهش داده شده، به سمت مسیر به اصطلاح "درست" قدم برداره.

فک می کنم حقیقت هم این باشه که ما همچین سیستمی رو طی می کنیم در زمان تصمیم گیری ها. خوداگاه من پرونده تصمیم گیری رو توی اتاق کار ناخوداگاه من باز می کنه و میره سراغ بقیه کارهاش و ناخوداگاه من روش کار می کنه.اصلا اضطراب ما چیه؟اضطراب میگه که ناخوداگاه ما سخت مشغول انجام کارشه.ولی یک چیزی هست که ناخوداگاه برخلاف چیزی که فکر می کنیم تنبله.درسته ما همه اش تو اضطراب و هول و ولاییم ولی اینا همه اش هارت و پورتشه.صرفا داره شلوغ می کنه.این باگیه که احتمالا ناخوداگاهمون داره و فکر کنم همین جاست که خوداگاه باید به کمکش بیاد .

شرایط اینجوریه که ناخوداگاه ما مثل یک ادم با تجربه ایه که به چیزایی که می خواسته رسیده و الان صرفا برای گذران زندگی مشغول به کاریه.برعکس خوداگاه ما که و اول راهشه و هنوز به اون بلوغ لازم نرسیده برای همین همیشه به خودش شک داره.

حالا ما دوتا ادم داریم که یکی خسته است و علاقه ای به تغییر شرایط موجود نداره و یکی دیگر رو داریم که پر از انگیزه و انرژیه ولی اعتماد به نغس لازم برای قدم برداشتن رو نداره.خوب الان ما با این دوتا ادم چیکار کنیم؟ اگه ما بتونیم دست این دوتا را تو دست هم بذاریم و به همکاری وادارشون کنیم اونجاست که احتمالا دنیامون گلستون میشه.

البته بسیار به نکته خوبی هم اشاره کردین.همین مایی که قراره دست تو دست کنه این دوتا ادم رو مگه کیه؟چیزی غیر این دو عزیز هستن؟خیر همین دو هستن.اگه ناخوداگاه ما از روی اون صندلی چرمی ای که شکل ماتحتانش رو گرفته پاشه و یک تکونی به خودش بده و خوداگاه من هم یک جسارتی به خرج بده و بره با ناخوداگاه بزرگوار مشورتی کنه(به هرحال این ناخوداگاه درسته تنبله ولی حافظه قوی ای داره.از چیزایی باخبره که هیچ کس دیگه ای در مورد ما ازش خبر نداره) احتمالا دیگه میریم که شیرین کام شیم.

همه اینا رو گفتم که چی؟ که بگم من الان توی شاید سرنوشت ساز ترین تصمیم گیری چندسال اخیرم قرار داشته باشم. خوداگاه جوان من از مسیر جدیدی که قراره پا توش بذاره خیلی خوشحاله و احساس رضایت می کنه بخصوص که به من قول داده برای بهترین من شدن تمام تلاشش رو بکنه ولی چی بگم از این ناخوداگاه پیر من. هنوز دلبسته مسیر فعلی و متعلقات و خاطرات مربوط به اونه و می ترسه. می ترسه که نفس کم بیاره وسط بدو بدوهای مسیر جدید و بزنه همه کاسه کوزه ها رو بشکنه این وسط.

اخر چه شود؟ هیچ کس نداند و نداند و نداند.ایا او می داند؟ که داند.


دوراهی
۲
۰
niloofaram
niloofaram
نیلوفرم. از نظر من مهم‌ترین چیز تو زندگی لذت بردن بهینه از زندگیه. بیشتر از کتاب‌هایی که می‌خونم و احساساتم می‌نویسم اینجا فعلا.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید