نمی دونم اصلا اینجا جاش هست درباره ی این چیزها صحبت کنم یا نه ولی نیاز دارم یک جا بنویسم و نیاز دارم شاید آدمی این حرف ها رو خوندش و حرفی برای گفتن داشت.
برای اولین بار (تو دو سه سال اخیر)هست که فکر می کنم یک دوستی بدی رو تجربه می کنم.هنوز هم به این رابطه دوستی ای که دارم فکر می کنم خاطرات قشنگ و لحظات خوب زیادی توش بوده ولی یک سری دلگیری ها کوچیکی دارم که کم کم از گذشته تا به حال جمع شده و منو به اینجا رسونده.با توجه به اینکه نسبت به خیلی چیزها شک دارم و در بیشتر موارد برای یک وضعیت به وجود اومده جواب های مختلفی رو در نظر می گیرم اینجا هم دچار همین استیصال شدم.
بعد تمام این فکر کردن ها به یک نتیجه رسیدم:
هر دونفری که با هم دوستن نمی تونن با هم دوست صمیمی باشن و یک رابطه دوستانه سالم داشته باشن.حتی اگر دو طرف همدیگر رو خیلی دوست داشته باشن و خوب همدیگر رو درک کنند ولی بازم احتمال اینکه اون رابطه سالم نباشه هستش.
توی این تجربه خودم می تونم قشنگ حس کنم این رابطه دوستی ای که من دارم دقیقا همینطوره.چیزی که خیلی حس میشه یک سری ویژگی ها من دارم که به طرف مقابل من آسیب می زنه و یک سری ویژگی ها توسط طرف مقابل به من آسیبی وارد میشه.بعضی وقت ها خیلی خوب می تونم این احساس اذیتی که بینمون هستش رو احساس کنم.شاید بیشتر از یک سال هست که با همچین چیزی مواجه شدم ولی دوست نداشتم باهاش روبرو شدم.چون من هنوز این رابطه دوستی رو دوست دارم ولی حس می کنم خیلی سخت دارم آسیب می بینم.شاید خودخواهانه باشه شاید هم نباشه ولی این روزها بیشتر دوست داشتم وجود این دوست خاص رو احساس می کردم ولی نشد که بشه شاید هم نخواست که بشه.
من خسته از تمام فکر کردن ها به این نتیجه رسیدم که باید از این رابطه دوستی عبور کنم و جایگاه این ادم رو تو زندگیم تغییر و در جایی قرار بدم که توقعات الان من رو براورده می کنه یعنی یک دوست معمولی بدون تمام چیزهایی که بین دوتا دوست صمیمی می تونه باشه.برای من عمل کردن به این تصمیم خیلی خیلی سخته ولی شاید مناسب ترین تصمیمی باشه که در این مورد گرفتم.شاید بعدها نظرم عوض شه و شرایط بهبود پیدا کنه ولی می دونم به این رابطه دوستی یک خراش عمیق وارد شده درسته با گذشت زمان خوب ولی جاش هرچند کمرنگ می مونه.
به قول تمام نصیحت های که مادربزرگ ها و کتاب های روانشناسی،این تجربه هاست که تا اینجا من رو ساختن و بعد از این هم می سازند ولی در حال حاضر شاید بد نباشه چند روزی رو با گریه و فحش و لعنتی گفتن و مشت کوبیدن تو دیوار خودم رو تخلیه کنم و بعد که اروم شدم به زندگی منطقی خود برگردم.