وقتی میپرسن چه آرزویی داری اولین چیزی که به ذهنت میرسه چیه؟
راحتی؟ آسایش؟ خونه؟ ماشین؟ تحصیلات؟ خلاص شدن از دست کسی؟ به سلامت گذشتن از موقعیت بدی؟
وقتی من بخوام درباره آرزوهام حرف بزنم از چیزهایی میگم که مرسوم و قابل فهمه. از داشتن آسایش و آرامش و رفاه و خوشی ولی این که همهی آرزوی من نیست.
میدونید چرا فقط اونها رو میگم؟ چون وسط یه بحث سادهی دوستانه معمولا از آرزو صحبت میشه و به نظرم اونجا جولانگاه مناسبی برای به تاخت بردن اسب سرکش عمیقترین آرزوهات نیست.
به نظرم از آرزوهای عمیقت باید برای کسی بگی که میخواد بشکافه و کشف کنه و دنبال رسیدنه. از این آدما که تو مسیر پا به پات، شونه به شونهت دل به دلت میان. از اینا که شفافن. که با همهی راههایی که میتونن برای ساده نبودن انتخاب کنن بازم صاف و صیقلی میمونن. کسایی که آب و نور رو میفهمن.