در حالیکه مغزش از همهمهی کلمات در حال انفجار بود شروع کرد به نوشتن در صفحهای که هنوز چند دقیقه از ساخته شدن -تولد- ش نگذشته بود.
به حرکت دستهایش خیره شده بود و سعی میکرد هر چه از ذهنش میگذر را ثبت کند اما سرعت فکر کردنش بسیار بیشتر از سرعت تایپ کردنش بود.
به نظر میرسید این شیوه، راه مناسبی برای برونریزی افکارش نباشد چون یک جایی توی مغزش درد کشته شدن فکرهای مهم سیال را احساس میکرد.
اولین راه حلی که برای این مشکل به نظر هر کسی میرسد نوشتن روی کاغذ است اما این کاری است که همواره در تمامی سالها انجام شده بود اما این بار چیزی بیش از نوشتن اهمیت پیدا کرده بود، چیزی که به قطع دربارهی آن خواهد نوشت.
با توجه به اصرارش برای نوشتن در فضای صفحهای عمومی حداقل کاری که میتواند انجام دهد کسب مهارت تایپ است. (برای دوستان برنامهنویسش تایپ جز سرگرمیهاییست که گاهی برای تفریح و کلکل دوستانه برایش مسابقه ترتیب میدهند، اما او در این مسابقات همیشه بیننده بوده است)
استفاده از انگشتها برای تایپ کردن، شنیدن صدای دکمههای کیبورد، تعهد به وبلاگنویسی و دیده شدن نوشتههایش دلایل سادهای بود که او را تشویق به استمرار و او را متقاعد میکرد به این کار ادامه دهد.
نوزدهم مرداد 98