خدمتکارِ خدا

میشل دو مونتینی می‌گوید: انسان باید همیشه به‌ خطا و نادرستی خدمتکارانش قدری میدان بدهد.

چشم‌هایم را تنگ می‌کنم و افاضات حضرت میشل را یک بار دیگر مرور می‌کنم.

به خدمتکار خودم فکر می‌کنم. به تمام خطاهایی که کرده است. به همه‌ی سرزنش‌هایی که کرده‌ام. به حق اشتباهی که برایش قائل نبوده‌ام با آنکه اشتباه کردن جزء لاینفک زندگی او و اجتناب ناپذیر است.

این تنها خدمتکاریست که میتوانم داشته باشم. بسیار فرمانبر است و با تمام بدخلقی‌هایم باز هم با من می‌ماند.

جایگاهی نزدیک به خودم دارد. اصلا اینجا همه یک جایگاه دارند. منِ امروز. خدا. خدمتکارم. منِ آرزوهایم. منِ آینده. منِ گذشته. منِ پریشان. منِ خوشحال و ... یک جایگاه داشتن یادت می‎‌اندازد من که بود، چه شد، چه می‌شود و چه خواهد شد.

نوزدهم امرداد نود و هشت