کنج ایوان عصر یک روز آدینه
زیر شاخه ی درخت زردآلو
صحبت و خنده ای چون آیینه
روی قالی لاکی ماه بانو
دو سه لیوان چای قندپهلو
کمی آن سو تر
نان و کره و مربای آلبالو
برشی هم از کیک کاکائو
تکه ای دل ، قدری آرامش
آشنایی و دوستی چند روزه
بعد چند شبی گفتگوی تکراری
نوبتی، صحبت رو در رو
باز تکرار همان حرفها
چرخش ذهن حول یک محور
باز صحبتِ لاکیِ قصه ی ما بود
یک طرف دل به لاکی داده
آن یکی در حسرت مهری که او داده
از قضا میان آن صحبت
لاکی کوچکی خارج از قصه
یک طرف می رفت اهسته
دلداده ی لاکی جیغی زد
باصدای بلندی گفت وای لاکی
این یکی صورتش گلگون
خشم چهره اش را بلعید
با حسرت گفت
یوسفت را یافتی ای جان
برو برو که دل داده ای آسان
آن یکی گفت این فقط یک موجود است
بس کن این همه حسادت را
اگر انسان بود چه می کردی؟!
این بار بیشتر گُر گرفت
گفت ای زن بس می کنی
نکن تو با من جنگ
دل که این چیزها را نمی فهمد
درک کن حال مرا، دل خونم را تو کردی سنگ
زن شروع به خندیدن کرد
قهقهه سر داد و آرامش کرد
گفت ای مرد دست بر دار
مگر بچه ای، نکن عرصه بر من تنگ
آری ، این میان لاکی شد سوژه
چه در آن گپ های شبانه چه روزانه
این قدر حسادت کردی که
عاقبت دلم را گرفتی به چنگ..!!
اما دو حرف دارم با تو
این بار نقشه ات
خوب پیش رفت
بار دیگر مداری بر من چشمی تنگ
که اگر قاموست این باشد
دل بیرون می آورم از چنگ
آن گاه با لباس رزم می آیم به میدان جنگ
#نیلوفر_یادها
ساعت ۱۶:۱۰ شنبه ۲۷ اردیبهشت ماه ۱۴۰۴