وقت باریدن باران
دلتنگی تو
در پی بهانه های بی امان
جانی خسته
تن، بی روح
چشمانی، مه اندود
و فکری ابری...!!
جرعه جرعه
بهانه نوشیدن
و بی تو بودن را
بر سنگفرش دلم نقش زدن
و هر بار
بر لوح وجودم کوبیدن...
و برایم دلتنگی، غربت بود
و فرو خوردن جانم
در تاری بی تو بودن
ابرهایی غمگین، گسترده
بر آسمان تنگِ دلم
و پس از اشباع زمان
باران می بارید
توفانی بر پا
بادهای سهمگین غربت
هق هق رعد غریبانه ی قلبم
و لرزش چهار ستون
هستی من
و باز ایستادن ساعتها
و فرو رفتن عصری
بس تلخ
در تاریکی شب
می رفت و می رفت
و همانجا می ماند
در دل جنگل شب
جنگل دور از دست
نفسم بند آمد
لبها ، کویر خشک
زبان، بیابان زرد
گلو خشکیده، بی آب
چشمها پر باران
و خاک کویر لبها
همچنان بی سامان
در گذرگاه زمان
خستگی مستولی
بازگشتی به برون
خارج از جنگل تیره ی شب
خیره به دیوار سکوت
تا خودِ صبحِ سپید
همچنان بهت و سکوت
بی هیچ نشانی از تو...!!
غربت دلتنگی
چه غریب بود و
غریب...
روزها و شبها
همه در تلخیِ کام
در گذر
با هق هق
هق هقِ هر روزه ...!!
شب دلتنگی ماند ؛
سرنوشتی تاریک
و تو
همچنان ناپیدا ..!!
و من روز به روز
در عادت تنهایی و بی تو بودن
جنگل شب و صبحِ سپید
در رفت و آمد
و اما امروز
بس سخت شدم
در پس آن غربت.
سخت تر ، محکم تر
ایستا و پایا
نه دلتنگی
نه حسرت
و حتی غربت
و اما کم حرف.
به سیاحت در دل
و سفر در هستی
دانا ، داناتر ، پرقدرت ..!!
و تو رفتی و
من بی تو
شاد و
اما
زخم آن دلتنگی، کهنه
ماند به جای...
و امروز
یادی از تو نکنم من هرگز
جز در تلخیِ کام
تو به من زخم زدی
اما
زخم من درمان شد
و فقط
جای کهنگی آن مانده
که هر بار
کاستی می بینم
بدانم از چیست ..!!
خسته ام، اما
شاداب ، نیرومند
با نگاهی در اوج
و شعوری پخته
و بیانی شیوا...
و اما
گذشت آن غربت
فرصتی بیش نمانده
که در باقی راه
به خودم فکر کنم؛
بیشتر
و بیشتر
با کمی
خودخواهی
به خودم
فکر کنم
شاید تنها
چندگاهی باشم،
به خودم فکر کنم
در پس آن غربت
در پس دلتنگی...!!
#نیلوفر_یادها
ساعت ۲۴:۲۶ بامداد یکشنبه
۱۴۰۴/۳/۱۱