امان از خستگی
که امشب خواب از چشمانم ربوده
و رویاها و نهیب ها و شلوغی افکار و
هیاهوی وهم انگیز خیال ...
چه شبی ست امّشب
من باز شاعر شده ام...
دستی کشیدم بر صفحه ی سفید و
سیاه قلم کردم این پهنه ی پرهیاهو و آشوب را...
منتظرم چشمان خسته و کم نورم
وا دهند
روحم اراده کند و دل بکند از این همه خیال...
امروز عجیب مسخ شده ام
پرجنب و جوش اما مسخ و پریشان خاطر
مثل اسپند بالا و پایین می پرم
زندگی بها دارد
بهایش منم و جوانی ام
که رفت و همچنان می رود این بهای عمر
خاطرم مخدوش ست
مخدوش اضطراب
و دلزده از نابرابری
و شاکیِ دشنه ی فرو رفته تا مغز استخوان زندگیِ من و دو نوگلم
بهای زندگی بودیم و گذر ثانیه هایمان
بهای زندگی...!!
گرچه تلخ، اما
همچنان کورسوی امید
را می بینم و
شمع وجودم را چون آتشکده ی اجدادیم
منور ساخته ام...
من می روم به سوی راهی که هر دم
شجاعتم را به رخ می کشد و
شهامتم را دوچندان می کند...
هربار زمین خورده ام قوی تر گشته
و پر امیدتر برخاستم...
اما شرم دارم از دو نوگلم که من مسبب
خزان روحشانم و
درمانده ام در طلسم دل سنگی آنی که ما را به خاک سیاه نشاند
و چه بی شرم عمری را به یغما داد و عمر ما را به تاراج...
من بر بستر موج التهاب زندگی ام
وا داده ام به سرب نگاه شویَم
که حسرت ای کاش ها را بر دلم نشاند
ذهن من پر از هیاهوی زنجره وار زندگی ست که ساعتها و ثانیه هایش را
با گوشت و پوست و خونم به ادراک نشسته ام....
آشوب افکارم وا دهند،
ترنم خواب، ریز ریزِ چشمانم می شود،
اما امان از این همه خستگی دهشت بار
و اضطراب زندگی...
شادم اما پر نوسانم و
گم شده ام در جنگل وحشِ خیالم....
اینک من بر پیکره ی زمان به محمل آرمیده ام
و در انتظار بوسه ی پرعطش خواب...
مجنون شده ام
و خواب، لیلیِ چشمانم!
اما انگار به هم نمی رسند و
عاشقانه ای دیگر بر لوح بی بدیل
دیوان عشق می نگارند...!!!
من آرام و نگاهم مسخِ کلام آهنگینِ
شاعر روحم
و تپش قلب لحظه هایم که بی تابِ مهتابِ خواب مانده!
می نگرند از دور دو چشم سیاهم
آرامش درونی خواب را
و آرام آرام پلکها برهم می نهم...
امید، خرناسِ شیطان رخِ خستگی ،
باز دزد آرامش چشمانم
و جارچیِ خاطرات و هیاهوی اندیشه هایم نشود
که امان خستگی ام شیرینی خواب شبانه ام را
با تلخی نچشانَد..
#نیلوفر_یادها
۳:۰۵ دقیقه بامداد سه شنبه ۲۳ آذرماه ۱۴۰۰