من چند ساله که قصد مهاجرت دارم و این پروسه ی مهاجرت برام فرساینده شده، تاخیرها، ریجکتی ها، بریک آپ ها،...و هنوز هم ایران هستم!
چند سالی هست که احساس میکنم توی یک تایم لوپ Time Loop گیر افتادم. همون اتاق، همون شهر، همون آدم ها، همون روتین ها، .... همه چیز مدام تکرار میشد و همه چیز راکد به نظر میرسید.
همونطوری که در دلنوشته ی قبلی خوندید، من در راستای اهدافم و برای ساختن آینده ام، مجبور شدم از کسی که برام خاص و ارزشمند بود جدا بشم. و اون نخواست که توی بقیه ی مسیر زندگیم کنارم باشه و حمایتم کنه و یا مکان های جدید رو تجربه کنه. از گرفتن این تصمیم سخت بین رفتن و موندن، جور نشدن شرایط برای رفتن و بلاتکلیفی و تاخیرها، و...به مدت یک و نیم ماه من افسردگی و درد شدیدی رو تجربه کردم. اما داستان من به اینجا ختم نشد. و تونستم خودم رو از اون وضعیت تلخ نجات بدم.
و حالا ادامه ماجرا....
تنهایی می تونه سازنده یا مخرب باشه. تنهایی می تونه شادی یا غم باشه.
تنهایی می تونه بهشت یا جهنم باشه. تنهایی می تونه نعمت یا عذاب باشه.
همه چیز بستگی به وضعیت ذهنی و روانی ما داره که چه برداشتی از تنها شدن و تنها بودن داشته باشیم. و بخواهیم با تنهایی مون چیکار کنیم؟ تنهایی رو هدرش بدیم؟ یا ازش استفاده کنیم؟
خب من هر دو کار رو کردم!
بعد از اینکه یک و نیم ماه از عمرم رو با غم و اندوه شدید دست و پنجه نرم کردم و اجازه دادم حسابی خفم کنه! یک روز که از خواب بیدار شدم. تصمیم گرفتم خودمو به زحمت از تخت بِکَنَم بیام بیرون!
اومدم لب پنجره نشستم و به بیرون و درخت ها نگاه کردم. به باد که برگ ها رو تکون میداد. چشامو بستم و نفس های عمیق کشیدم. هوای خنک میرفت توی ریه هام. حس خوبی بود.
از خودم پرسیدم میخوام با این فرصت زندگی که دارم چیکار کنم؟ (با این 1 ماه، 1 سال، 10 سال و...)
به این فکر کردم که احتمالا چیزهای باحال و فان و زیبا و شگفت انگیز ، خنده دار، بانمک، عجیب، خفن و... هست اون بیرون که من هنوز تجربه نکردم!
و بعد به این فکر کردم چرا نباید تجربه کنم؟ به خاطر چه کسی یا چه چیزی نباید تجربه کنم؟! به خاطر چه کسی یا چه چیزی باید روزهامو درد بکشم؟ و اصلا چرا درد کشیدن رو باید انتخاب کنم؟!
چرا من نباید خودم با خودم خوشحال باشم ؟ چرا نباید با خودم حال کنم؟ چرا باید همش به بیرونم و شرایط بیرون و آدمها و غیره وابسته باشم؟ واقعا به این ها نیاز دارم؟
من برای خودم کافی نیستم؟ آیا میتونم کافی باشم؟
چیا منو میتونه منو خوشحال کنه؟ میتونم خودمو خوشحال کنم؟ باید وایسم فلانی و فلان چیز منو خوشحال کنه؟ باید وایسم فلان جا منو خوشحال کنم؟ چرا باید منتظر باشم؟ چند سال باید منتظر باشم؟
احساس کردم توی ذهنم، یه عالمه طناب نامرئی بهم وصله از سمت آدمها، از سمت اهداف، از سمت نیازها که منو یه گوشه حسابی گیر انداخته و نمیذاره جُم بخورم.
وقتی که تصمیم به رها شدن گرفتم،توی ذهنم دونه دونه اون طناب های ضخیم و کلفت رو قیچی کردم و بُریدم!
به هر شرایطی، هر نیازی، به هر کسی که توی زندگیم اذیتم کرده بود و دلمو بدجوری شکسته بود فکر کردم! توی ذهنم اول! خودمو بخشیدم! به خاطر اشتباهات و نقص هایی که داشتم و دیگه احساس گناه نکردم. حس کردم قلبم سبک شد و بعد افراد مقابلم رو بخشیدم بخاطر همه ناآگاهی ها و کم کاستی ها و خطاها و آسیب هایی که بهم زده بودند.
و دونه دونه طناب ها رو بُریدم. بخشیدم. رها کردم. آرزوی خوشبختی و شادی براشون کردم. و به خودم قول دادم دیگه انرژیمو بهشون ندم.
یکهو درونم ساکت شد. دیگه حرف و همهمه ای درونم نبود. سکوت بود. آرامش بود.
قلبم هنوز یه کوچولو درد داشت. ولی خیلی سبک تر شده بود چون درد و سنگینی زیادی یهو از روش برداشته شد.
اگه نمیدونم چه جوری خودمو خوشحال کنم. اگه چیزی الان خوشحالم نمیکنه. خب برم و چیزهای جدید رو تجربه کنم. مکان های جدید تجربه کنم! مهارت های جدید یاد بگیرم! حتی یه لیوان اسموتی جدید برای خودم درست کنم! شاید خوشم اومد! شاید تکونم داد! شاید قلبمو قلقلک داد!
یه دفتر سفید پیدا کردم! شروع کردم به نوشتن! چه چیزهایی منو خوشحال میکنه؟!
اولین مورد رو نوشتم: نفس عمیق کشیدن صبح ها کنار پنجره برای پنج دقیقه منو خوشحال میکنه!
آره همین چیز به ظاهر ساده منو خوشحال کرد.
و همه ی چیزهای به ظاهر ساده ای که انجام میدادم و حس میکردم حتی ذره ای خوشحالم میکنه در طول روز مینوشتم.
بعد از چند روز چند صفحه از دفترم پُر شد. پنجاه موردی که منو خوشحال میکرد رو نوشته بودم!
یه تقویم گذاشتم رو به روم!
شروع کردم درست کردن یه روتین صبحگاهی و یه روتین شب!
تمام مواردی که خوشحالم میکرد رو در طول هفته در طول روزهام پخش کردم و نوشتم که انجام بدم.
مراقبت از پوستم، مراقبت از بدنم، مراقبت از ذهنم، و.....این ها خوشحالم میکرد. و انجامش دادم!
و بعد هر باری که انجامش میدادم یک دایره ی مشکی جلوش پر میکردم و از تماشای پُر شدن این دایره ها لذت میبردم. هر روز انرژی من بیشتر و بیشتر میشد. هر روز راحت تر از تخت پایین میومدم. روزمو بهتر شروع میکردم. روزمو بهتر تموم میکردم.
در طول روز گاهی فکرهای غمگین و مخرب و دلشکستگی دوباره میومد سراغم!
اما چشامو می بستم و در سکوت دوباره می بخشیدم! دوباره رها میکردم! دوباره خودمو مسئول خوشحالی و خوشبختی خودم میکردم! و دوباره آرام میشدم!
من 2-3 هفته است که هر روز تا شب با خودم تمرین میکنم که قوی باشم! که برای خودم بجنگم! که فکرم و ذهنم رو متمرکز کنم روی روتین هایی که با آگاهی و دقت و عشق نوشتمشون!
توی این مدت شروع کردم به ورزش کردن! اوایل فقط ورزش های کششی. بعد کم کم رقصیدن. و بعد هم بدنسازی و شنا و پیاده روی رو اضافه کردم. در طول روز 2-3 ساعت تقریبا ورزش میکنم. (5 روز در هفته)
صبح ها بیدار میشم و غذا نهار و شام و وعده های تمرینم رو میپزم و مرتب میکنم. اتاقمو بالاخره مرتب کرده ام!
مثلا امروز نیم ساعت با یک آهنگ هیپ هاپ جلو آینه رقصیدم! و با خودم تنهایی حال کردم! موهای مشکی بلند پریشون! رژ قرمز! هدفون! تاپ و شلوار اسپرت! ( از خودم خیلی خوشم اومد! :))))) )
حقیقتش اینکه من خودمو با چیزهای خوب و خوشحال کننده و یه روتین عالی بمباران کردم!
و اینکه 2-3 هدفون بلوتوثی گرفتم و همشونو شارژ کردم و مدام سخنرانی های انگلیسی گوش میدم! شارژ این هدفون تموم شد، بعدی رو میذارم!
مثلا وقتی برای خودم آشپزی میکنم و یکساعت طول میکشه. یه سخنرانی یکساعته رو تموم میکنم و کلی مطالب جدید می شنوم و یاد میگیرم. (کلیپ های مدیتیشن، سخنرانی های معنوی، انگیزشی، مهارت زندگی، مدیریت مالی، تاک شو خنده دار، مهاجرت و...)
و خب در حال حاضر خداروشکر حالم خوبه و احساس میکنم انرژیم و نور زندگی برگشته توی وجودم!
البته برای بالا بردن انرژیم و خوشحالیم هر روز تلاش میکنم! و هنوز اتومات نشده! و روی حالت manual هستم!
به قول خارجی ها I'm a work in progress !
من هنوز توی این تایم لوپ هستم. هنوز ایران هستم. اما تصمیم گرفتم هر روزم رو به بهترین شکل و به خوشحالترین شکل موجود زندگی کنم. (با تمام کاستی ها و سختی هایی که هست) و خوشحالیمو مثه توپ فوتبال شوت نکنم توی آینده که هی دنبالش بدوم و بهش نرسم!
هر چند ماه که ایران باشم، و هر چند سال که خارج و هر جای جهان باشم، این روزها، روزهای باارزش زندگی منه. ازش نهایت استفاده رو میبرم.
