من .

#زندگی سخت تر از آن چیزی هست که همیشه با خودمون متصور میشویم

سخت تر از آنچه که بخوایم با خودمون این جمله رو تکرار کنیم که این نیز بگذرد

نه ! یه زمانی به خودت میای و می بینی این نیز نگذرد

یا اگر خوش شانس باشی دچار مشکلاتی بشی که "فعلا" نیز نگذرد .

زندگی زندگی زندگی

یه مقدار که شمرده تر این لغت رو تو ذهنم تکرارش میکنم حس میکنم چقدر برام غریب تر میشه و چقدر ازش دورم یا بهتره بگم چقدر ازم دوره .

همیشه همه ی آدما یا بهتره اینطوری بگم

هممون فکر میکنیم بیماری های خاص و عجیبی که می تونه در دنیا وجود داشته باشه برای بقیه ی آدماست و ما جدای از بقیه هستیم

خیلی راحت گوشمون پر میشه از این قبیل جملات

که احمدآقا دچار عارضه ی قلبی شده و برای احیا کردنش انقدر به ریه ش فشار آوردن که ریه ش آب آورده و رو به موته

یا مادر دوست دوستم سرطان مثانه گرفته و انقدر پیشرفتش توی دوماه بیشتر و بیشتر شده که مجبور به برداشتن مثانه شدن و حالا مادر دوست دوستم باید بدون مثانه به زندگیش ادامه بده با یه لوله ی همیشه بیرون زده از شکم سوراخ شده ش دیگه باید ادرارش رو دفع کنه

می شنوم عاطفه 15ساله بچه ی همسایه توی تصادف رانندگی به بدترین شکل ممکنه مُرده .

می شنوم شورانگیز فامیل دورمون بیماری اعصاب دوقطبی نوع متوسط داره و وای به روزی که سردردش و حالت شیدایش با هم دیگه بزنه بیرون اونوقته که دیگه از زندگیش سیر میشه.

یا عموی دخترخاله م 31 سال پیش رفت فرانسه برای ادامه ی تحصیل و اونجا عاشق دختری شد و دختر ترکش کرد.

بخاطر سابقه ی بیماری اعصاب و روان تو خانواده ش , جنون آنی بهش دست داد و دیوانه شد و 29ساله توی یه آسایشگاه زندگی میکنه و هنوز هم که هنوزه هم عقلش سرجاشه و هم نیست .

زیاده اگر بخوام بشمارم برای کسی که چقدر روزانه و هفتگی و ماهانه و سالانه از این خبرا می شنویم و دقایقی چند ناراحت و درگیرمون میکنه و بعد دوباره هممون آدم چند دقیقه ی قبل میشیم که انگار نه انگار که چنین چیزی رو شنیده

شروع به کتاب خوندن میکنیم در حالی که مادر دوستِ دوستم همون لحظه داره درد میکشه و ادرارش از لوله ی شکمش دفع میشه

فیلم می بینیم و احمد آقا رو تخت بیمارستان بین زندگی و مرگ گیر کرده و بدم گیر کرده

حرف می زنیم و می خندیم

و اون گوشه ی آسایشگاه عموی دخترخالم فریاد میزنه و نمی فهمه کیه و کجاست چیکار میکنه ,

ضجه میزنه مادر عاطفه ی 15ساله

و از درد به خودش می پیچه شورانگیزی که دردِ سرش با فکر سرش تلاقی میکنه

...

می شنوم و می شنویم

خُرده ای نیست , خصلت و ذات آدمی همینه شنیدن و شنیدن و عادی شدن و از یاد بردن .

تا اینکه یه روز میرسه که کار دنیا برعکس میشه برامون و همه ی آنچه که راجع به حال و روز بقیه می شنیدیم می شینه روی پاهامون می شینه کنارمون می شینه رو قلبمون می شینه روی تمام وجودمون ..

خیلی مسائل هست که راجع به دیگران درمورد حال و روزشون شنیدنیم .. چرا بیماری رو جدا کردم؟

چون میخواستم چیزی باشه که خودم با تمام وجودم با تمام روح و جسمم لمسش کردم .

حالا میخوام از گفتن کلمه ی هممون و جمع بستن دست بکشم برسم به

ضمیر "من"

خودِ خودم .

از وقتی یادم میاد تا به همین امروز شب ها موقع خواب سرم رو میذارم روی بالش و شروع میکنم به فکر کردن با چشم های بسته فکر کردن به هر چیزی که دوستش دارم و برام عزیزه

و بعد با خدا حرف می زنم

حرف زدنم با خدا موقع خواب همیشه تو این جملات خلاصه میشه :

همه ی مریض ها شفا پیدا کنن یا حداقل شرایط بهتری داشته باشن .

سلامت بودن پدر و مادرم رو از خدا میخوام و گفتن جمله یی که حتما باید بگمش

مادر و پدرم دویست هزارسال زنده و سلامت و شاد باشن !

و بعد دعا برای اشخاص دیگه ای که برام عزیز هستن

و ده تا صلوات برای هرکدوم از آدم هایی که ازشون تو دعام اسم بردم که معمولا صلوات به همشون نمیرسه و خوابم میبره

شاید قاعده و قانون مسخره و به طور حتم کودکانه ای باشه که من بهش هرشب وفاداری میکنم

ولی برام مقدسه .

یکی از دعاهایی که بهش پایبندم و بالاتر نگفتم و

خواستم جزئی تر ازش حرف بزنم

احاطه ی من توسط حساسیت و دل مشغولی و استرس و ترس بیش از حد باعث شده

که خداوندا اگر اتفاق بدی قراره بیفته پس برای من بیفته .

که اتفاق هم افتاد

به طور واضحی آب پاکی ریخته شد رو دستم و من روزی یه جایی یه ساعتی فهمیدم "سرطان" دارم ,

سرطان؟!مگه منم میتونم #سرطان بگیرم؟ مگه سرطان برای آدمای دیگه نبود؟مگه اونایی که ویروس کوفتی سرطان وارد بدنشون میشه شاخ و دُم ندارن؟!

این واژه ی ترسناک و خوف برانگیز که تو تمام طول زندگیم شنیده بودم ولی انقدر از نزدیک نشنیده بودمش انقدر با حوصله اسمشو تو ذهنم مزه مزه نکرده بودم .

حالا توی بدن خودم رشد کرده بود و پیداش شده بود

زمانی که برای اولین باربه طور واضح متوجه شدم قضیه از چه قراره

قطعا قابل توصیف نیست ..

و

من نمیخواد برای من یادآوریش کنه .
مدت زیادی از این اتفاق نگذشته ولی برای من تبدیل شده به یه خاطره ی دور و کهنه توی یه گوشه ی ذهنم توی یه اتاقک کوچیک که درش هم قفله و قرارم نیست باز بشه ...

و من

فهمیدم سرطان

برای همسایه نیست برای دوست نیست برای فامیل نیست ,

برای منم بود !

و این رو یادمون باشه که هیچکدوم از ما

حتی از یک ثانیه ای بعدمون خبر نخواهیم داشت !