یادم میاد همیشه این جمله رو شنیدم که نویسنده ها و یا شاعر ها خیلی ناگهانی و به سرعت یه سری کلمات پشت سر هم توی ذهنشون قطاروار حرکت میکنند و باعث میشوند که شخص مذکور قلم به دست بگیرد و شروع به نوشتن کند و تراوشات مغز خودشون رو بیاورند روی کاغذ و به احتمال زیاد این نوشته ها به شدت حساب شده است .
خوشا بحالشون .
از دوران بچگی علاقه مند به نوشتن بودم حالا از نوشتن خاطرات روزمره گرفته تا حتی نوشتن
یک به اصطلاح رمان سی صفحه ای به اسم "جنایت یک رویا " در حالی که فقط دوازده یا سیزده ساله ام بود !
با تصورات کودکانه ی خودم فکر میکردم حتما یک روزی نویسنده ی بزرگ و به نامی خواهم شد و به قولی "میترکونم" . اما اکنون که در سن بیست و چهارسالگی به سر میبرم و چنین اتفاق خوشایندی میسر نشده و اما شاید بی ربط به این مسئله نباشه که در زمینه ی فوق از جانب بنده تلاشی صورت نگرفته است .
تلاش و تقلا برای نوشتن ...
و من به این فکر میکنم تلاش برای نوشتن یک زندگی یعنی تلاش برای ادامه ی زندگی و یا ننوشتن به معنی زندگی بدونِ زندگی است؟
ثبت و ضبط یک زندگی به هر نحو و صورت از جانب یک فرد یعنی زندگی در مقابل زندگی .
من برای زندگی کردن آماده ام!