از زمانی که از دنیای صورتی پرت شدم به دنیای واقعی،
چند سالی میگذرد...
جهان صورتی نیست
این دنیای واقعی با آنچه که در رمانها خواندم و در فیلمها دیدم خیلی فرق میکند... اصلا بگذار اینطور بگویم آنها اصلا مترادفی در دنیای واقعی ندارند
دنیای واقعی بی رحم است
باید فقط به پاهای خودت اعتماد کنی
هر لحظه روی لبه تیغِ بودن یا نبودن میلغزی
دنیای واقعی دنیای واقعیت هاست
در این دنیا سختی و زحمت زمامدار همه امور است
و البته بالای سر زحمتت جهان واقعی و جهانیانش نشسته‌اند
بی رحم و ناحق...
دنیای واقعی دنیای دروغهای تنیده در حقایق است
و حقایق تنیده در دروغها...
چه چیزی راست است؟
چه چیزی دروغ است؟
هیچوقت نمیتوانی مطمئن باشی ...
.
.
.
کسانی که یک روز با هم، هم ردیف بودیم و سر یک کلاس مینشستیم امسال فارق التحصیل شده میروند پی ادامه‌ی زندگیشان در آن مسیر به اصطلاح درستشان
من اما وقتی با آن بمب افکن هسته‌ای فوق مدرن پرتاب شدم به جهان واقعی، به دنیای صورتی‌‌ام معتقد بودم...
دنبال عقاید احمقانه خودم آمدم اینجا
البته امروز میگویم احمقانه
قبل از رسیدن به اینجا احمق به ظن من آنها بودند و عاقل من..!
اما دیدی چه شد؟؟ آخرش آن که احمق از آب در آمد من شدم...
حالا من مانده ام و این دو راهی که تمام این سه سال همه جا سر راهم مینشست و با چشمان سرد و موذی‌اش مرا مجبور به انتخاب میکرد و من احمقانه باز هم احمقی را انتخاب میکردم..
امروز هم سر همان دو راهی نشسته ام و ترسان از آینده‌ی نامعلوم و بی رحمی دنیای واقعی ،ترسان از ساعت شنی زندگی‌ام که هر لحظه صدای هشدارش پرده‌ی گوشم را تا مرز پاره شدن میلرزاند ، زل زده‌ام توی چشمان ساکت و مرموز دو راهی ...
کاش ریسمانی بود برای چنگ انداختن و نجات...
-اما یاد گرفته‌ام 'کاش' کلمه ایست که عمرا بتوانی در دنیای واقعی برایش مترادف پیدا کنی...-
