موقعی که 14-15 سالم بود و به شعر گفتن علاقه پیدا کرده بودم یکی از دوستان که سنش از من بالاتر بود به من توصیه کرد اگر میخوای شعر بگی بدون ترس و واهمه شعرهاتو بنویس همین توصیه کافی بود که در این زمینه پیشرفت کنم و فکر میکنم جرات نوشتن مثل جرات حرف زدن در جمع به آدم کمک میکنه تا پیشرفت اتفاق بیفته.این توصیه برای من نقطهی عطفی بود. از آن روز به بعد، شروع کردم به نوشتن شعرهایی که از دل برمیخاستند. دیگر ترسی از قضاوتهای دیگران نداشتم. نوشتم، خط زدم، بازنویسی کردم و هر بار احساس میکردم که به خودم نزدیکتر میشوم. شعرهایم را با دوستانم به اشتراک میذاشتم و هر بار که بازخورد میگرفتم، انگیزهام بیشتر میشد.
جزئیات روزمره، احساسات و آرزوهایم را به صورت کلمات در میآوردم و هر بار دنیا را از زاویهای دیگر میدیدم. یاد گرفتم که شعر تنها یک جمعآوری کلمات نیست، بلکه یک زبان خاص از احساسات و تجربیات است.
شعر نوشتن برای من به مانند یک سفر بود؛ سفری به اعماق روح و ذهن. فکر میکنم این جرات نوشتن بود که به من کمک کرد تا بازتابی از خویش را در کلمات پیدا کنم. هر بار که روی کاغذ مینوشتم، حس میکردم در حال گفتمان با خودم هستم؛ گفتمانی که به من قدرت میداد.
به مرور زمان، فهمیدم که شعر هم شبیه گفت و گو با یک دوست صمیمی است. میتوانی شکایت کنی، شادیهای کوچک را جشن بگیری و حتی از ترسها و ناامیدیهایت بگویی. این ارتباط صمیمی با کلمات، به من یاد داد که چه در زندگی و چه در شعر هیچ چیزی مطلق نیست.
همین روحیه، نه فقط در نوشتن شعر، بلکه در تمام جنبههای زندگی به من کمک کرده است. با هر نوشتهی جدید، بیشتر به خودم اعتماد کردم و دنیای اطرافم را با چشمان بازتری دیدم. در واقع، جرات نوشتن در من توانسته به تولدی دوباره منجر شود.