
از وقتی که یادم میاد از خوندن کتاب لذت میبردم. کلا بچه خیلی اجتماعی نبودم و اکثر اوقات تو اتاقم تنها بودم و همیشه ترجیح میدادم تنهایی با عروسکهام بازی کنم. تا شش سالگی که به مدرسه رفتم و خوندن و نوشتن یادگرفتم، تقریبا دوستی نداشتم ولی وقتی پدرم برام اولین کتاب رو گرفت من هم اولین دوستم رو پیدا کردم.
کلاس سوم دبستان بودم که اولین رمان زندگیم رو خوندم: آیوانهو نوشته سر والتر اسکات! این داستان که در مورد شوالیه ها بود اصلا و ابدا مناسب سن من نبود و هنوز هم نمیدونم چرا پدرم این کتاب رو برام خرید ولی حتی آیوانهو رو با عشق خوندم! حتی با اینکه خیلی زیاد ازش سر در نیاوردم. بعد از اون شروع کردم به خوندن کتابهای ژول ورن و بی اغراق میگم که باهاش به اعماق زمین و بیست هزار فرسنگ زیر دریا سفر کردم.
وقتی که به سنین نوجوانی رسیدم، شروع کردم به خوندن رمانهای عاشقانه که فهیمه رحیمی، دانیل استیل و سیدنی شلدون می نوشتن! یادم میاد با کتاب بامداد خمار هق هق گریه کردم و با کتاب اگر فردا بیاید به زن بودنم افتخار! تو دوران دبیرستان هم کلی از رمانهای آگاتا کریستی رو خوندم.
به مرور زمان هر چقدر که بزرگتر شدم، سبک رمانهایی که میخوندم هم عوض شد. کافکا شد نویسنده مورد علاقه ام و از خوندن کتابهای عجیب و غریب و سورئال بیشتر لذت میبردم. هنوز هم که هنوزه کتاب بهترین دوستمه. هیچوقت منو تنها نمیذاره و همیشه در کنارمه.
هفته ات مبارک دوست خوبم! مرسی بابت تمام چیزهایی که بهم یاد دادی.