«خانم، این‌قدر تبلت نگاه می‌کنه که دیگه کتاب دست نمی‌گیره!»
این جمله رو خیلی از والدین به ما می‌گن، و نگرانی‌شون کاملاً قابل درکه. ما یک مدرسه‌ی هوشمندیم و هر روز با لپ تاپ و تخته‌ی هوشمند کار می‌کنیم، ولی از همین تجربه می‌گیم: مهم این نیست که بچه صفحه‌نمایش ببینه یا نه؛ مهم اینه که چی ببینه، چقدر، و با چه کسی.
صفحه‌نمایش همه‌اش یکی نیست.
زمان‌های زیر هر کدوم اثر متفاوتی دارن:
تماشای منفعل: پشت سر هم کارتون یا ویدیوی کوتاه دیدن، بدون فکر و بدون تعامل. این نوع بیشترین نگرانی رو داره.
استفاده‌ی فعال و هدفمند: حل تمرین ریاضی، دیدن انیمیشن آموزشی و بحث درباره‌ش، ساختن یه ارائه، نقاشی دیجیتال.
استفاده‌ی مشترک: وقتی پدر یا مادر کنار بچه می‌شینن و درباره‌ی چیزی که می‌بینه حرف می‌زنن.
یک ساعت از نوع دوم یا سوم، با یک ساعت از نوع اول اصلاً قابل مقایسه نیست.
ما در کلاس چطور از فناوری استفاده می‌کنیم؟
لپ تاپ و تخته‌ی هوشمند فقط بخشی از زمان کلاس رو می‌گیرن (مثلاً [۱۰ تا ۲۰] دقیقه)، بقیه‌ی زمان صرف بحث، نوشتن، نقاشی و کار گروهیه.
بعد از هر فعالیت دیجیتال، یک فعالیت غیردیجیتال داریم: نقاشی، توضیح دادن برای دوستان یا نوشتن خلاصه در دفتر.
محتوای دیجیتال رو خود معلم انتخاب می‌کنه؛ بچه‌ها آزادانه تو اینترنت نمی‌گردن.
قانون ساده و ثابت بذارید. مثلاً صفحه‌نمایش فقط بعد از انجام تکالیف و تا ساعت مشخص. ثبات مهم‌تر از سخت‌گیریه.
قبل از خواب خاموش. حدود یک ساعت قبل از خواب، صفحه‌نمایش‌ها کنار بره تا خواب بچه خراب نشه.
کنارش بشینید. بپرسید «این بازی چیه؟»، «امروز چی یاد گرفتی؟». حضور شما کیفیت زمان صفحه‌نمایش رو بالا می‌بره.
جایگزین جذاب داشته باشید. بچه‌ای که بازی حیاط، کتاب، نقاشی یا آشپزی با مامان داره، خودش کمتر سراغ تبلت می‌ره.
الگو باشید. بچه‌ها بیشتر از حرف ما، کار ما رو تکرار می‌کنن. موبایل سر سفره‌ی غذا، پیام بدی می‌ده.
اگه بچه‌تون هنگام قطع کردن تبلت یا گوشی شدیداً عصبانی می‌شه، علاقه‌ش به بازی و دوستان کم شده، یا خوابش به‌هم ریخته، وقتشه زمان استفاده رو کمتر کنید و در صورت نیاز با مشاور مدرسه یا روان‌شناس کودک صحبت کنید.
فناوری نه دوسته نه دشمن؛ ابزاره. مثل چاقوی آشپزخونه که در دست آدم آگاه کاربرد داره. وظیفه‌ی ما و شماست که یاد بدیم چطور ازش استفاده کنن.
